Соқиои ид сиём омаду ҳангоми баҳор

ساقیا عید صیام آمد و هنگام بهار

Ба алии рағми суроҳеи шиканон бода биор

به علی رغم صراحی شکنان باده بیار

Аз сари кӯии ту ҳаргиз нарӯм сӯии чаман

از سر کوی تو هرگز نروم سوی چمن

Бе ҷамоли ту буд дар назари ман гули хор

بی جمال تو بود در نظر من گل خار

Умр чун бод вазонасту фалаки ҳодисаи зой

عمر چون باد وزان است و فلک حادثه زای

Чун дамӣ хуш гузарад бо ту ғанимат май дор

چون دمی خوش گذرد با تو غنیمت می دار

Ҳолиё ин ду се дамро ту биёи хуши гузарон

حالیا این دو سه دم را تو بیا خوش گذران

Чун надории хабар аз хотамату аввали кор

چون نداری خبر از خاتمت و اول کار

Он ки будаст дило , пер харобот куҷост

آن که بودست دلا، پیر خرابات کجاست

Даст дар домани он аҳли карами зани зинҳор

دست در دامن آن اهل کرم زن زنهار

Ғами дунё чаҳ хурии бодаи хур ва шод бизӣ

غم دنیا چه خوری باده خور و شاد بزی

Як насиҳат бишинав умр набошад чу дубор

یک نصیحت بشنو عمر نباشد چو دوبار

Сӯфӣ аз суҳбат ноҷинс бирав ранҷа мабош

صوفی از صحبت ناجنس برو رنجه مباش

Мислии ҳаст ки аз мор чаҳ зояд ҷузи мор

مثلی هست که از مار چه زاید جز مار