эй рахти мояи айшу тараби аҳли нишот

ای رخت مایه عیش و طرب اهل نشاط

Дар дили ман ғаму андӯҳи ту хуштар зи шмот

در دل من غم و اندوه تو خوشتر ز شماط

Пеши асби ту ниҳодами рух вае шоҳ ҳануз

پیش اسب تو نهادم رخ و ای شاه هنوز

Май кашами бори фироқи ту чу филон ба бисот

می کشم بار فراق تو چو فیلان به بساط

Гашта овехта дар банди қабояши дили ман

گشته آویخته در بند قبایش دل من

Магар аз риштаи ҷони дӯхтаи онро хайёт

مگر از رشته جان دوخته آن را خیاط

Дил ба дунё манеҳу бодаи хур ва шод бизӣ

دل به دنیا منه و باده خور و شاد بزی

Зон ки оқил ба сафар менаниҳад дил ба работ

زان که عاقل به سفر می ننهد دل به رباط

Чаҳ рӯми сӯии гулистон ба тамошо , чу маро

چه روم سوی گلستان به تماشا، چو مرا

Нест аз давлати ғамҳои ту пурвои нишот

نیست از دولت غمهای تو پروای نشاط

Доғи савдои ту бар сина чу оем фардо

داغ سودای تو بر سینه چو آیم فردا

Бо ҳамаи ҷурм ва гунаҳ бигузарам осони зсрот

با همه جرم و گنه بگذرم آسان زصراط

Сохт сӯфӣ ба сркўии маломати манзил

ساخت صوفی به سرکوی ملامت منزل

Кард чун шаҳри дилашро сабаби ишқи аҳот

کرد چون شهر دلش را سبب عشق احاط