Гар буд бо ман ба сулҳ вагар ба ҷанг

گر بود با من به صلح و گر به جنگ

Рӯ нигараданд дил аз ваии ҳеҷ . . . нг

رو نگرداند دل از وی هیچ ... نگ

Баъди азин номӯсро яксон кунам

بعد ازین ناموس را یکسان کنم

Рост ноед ишқ чун бо ному нанг

راست ناید عشق چون با نام و ننگ

Зоҳдои даст аз ман мискин башу

زاهدا دست از من مسکین بشو

Ташт ман афтод аз боми ин диранг

طشت من افتاد از بام این درنگ

Бо лаб ӯ қанд даъвӣ ме кунад

با لب او قند دعوی می کند

Калла ӯро фурӯи кӯбӣ ба санг

کله او را فرو کوبی به سنگ

Бар сари бозори хандон май гузашт

بر سر بازار خندان می گذشت

Шукр омад аз даҳон ӯ ба танг

شکر آمد از دهان او به تنگ

эй дил акнӯн ҳозири он ғамза бош

ای دل اکنون حاضر آن غمزه باش

Каз сипар берун шавад тири хаданг

کز سپر بیرون شود تیر خدنگ

Дидаи сӯфӣ чу гардад хоки роҳ

دیده صوفی چو گردد خاک راه

Лолаҳи равед аз гул ӯ зарди ранг

لآله روید از گل او زرد رنگ