эй хаҷали пеши ду рухсор чу хуршеди ту моҳ

ای خجل پیش دو رخسار چو خورشید تو ماه

Чашми ҷодӯии ту ваа айн блоӣӣаст сиёҳ

چشم جادوی تو وه عین بلائی است سیاه

Пеш рӯйиш натавонам ки бар орми оҳӣ

پیش رویش نتوانم که بر آرم آهی

намешавад тираи балии оҳ чу ойӣна ба оҳ

می شود تیره بلی آه چو آیینه به آه

Бас ки дар сари даҳони ту ба ҷон кушедам

بس که در سر دهان تو به جان کوشیدم

Гашт аз фикри маҳоли ин дили бечораи табоҳ

گشت از فکر محال این دل بیچاره تباه

Илтифотӣ ба ман бесар ва сомон ме кун

التفاتی به من بی سر و سامان می کن

Ба нигоҳии зи тараҳҳум назарӣ кун ногоҳ

به نگاهی ز ترحم نظری کن ناگاه

Ҳар ки атрӣ фиканд бар дар хоки Кувайт

هر که عطری فکند بر در خاک کویت

Рӯзи маҳшар чаҳ ғами он бе сарви поро зи гуноҳ

روز محشر چه غم آن بی سرو پا را ز گناه

Пеши рухсори ту дар дида ӯ ханҷари бод

پیش رخسار تو در دیده او خنجر باد

Хираи чашмӣ ки кунад ҷониби хуршеди нигоҳ

خیره چشمی که کند جانب خورشید نگاه

Сабр кун сӯфии сўдоздаҳ дар фурқати дӯст

صبر کن صوفی سودازده در فرقت دوست

То براردи ҳамаи мақсӯди турои алои аллоҳ

تا برآرد همه مقصود ترا الا الله