Дил ки дар дасти фироқи санамии помола

دل که در دست فراق صنمی پاماله

Доғ дорад ба ҷигари зотши ғам чун лола

داغ دارد به جگر زآتش غم چون لاله

Нест кавкаб , ки шаб аз сақфи само парон аст

نیست کوکب، که شب از سقف سما پران است

Оташи оҳ манаст он ки кашад дунбола

آتش آه من است آن که کشد دنباله

Ҳосил аз умр ҳаминаст ки нӯшӣ ба чаман

حاصل از عمر همین است که نوشی به چمن

Май даҳ сола ба он дилбари ҳафдаҳи сола

می ده‌ساله به آن دلبر هفده‌ساله

Остари баҳри қабоаш аз гули сад барг кунед

آستر بهر قباش از گل صد برگ کنید

Ки тани нозук ӯ ҳайф буд бар вола

که تن نازک او حیف بود بر واله

Холи мишкӣн , дили зӯҳҳоди ҷаҳонро бар буд

خال مشکین، دل زهاد جهان را بر بود

Зон ки бар оризи зебои ту пас пари хола

زان که بر عارض زیبای تو پس پر خاله

Мусҳаф рӯй ту хоҳам ки гушойами фолӣ

مصحف روی تو خواهم که گشایم فالی

Ки муборак ба ман бесару пои он фола

که مبارک به من بی‌سر و پا آن فاله

Нолаи зори ман аз ишқи з қонӯн бигузашт

ناله زار من از عشق ز قانون بگذشت

Ҳарки дар чанг ту афтод чу не май нола

هرکه در چنگ تو افتاد چو نی می‌ناله

Қомати дилкаши он моҳи магар нешикар аст

قامت دلکش آن ماه مگر نیشکر است

Чашми бади даври чунин зуд аз он май балет

چشم بد دور چنین زود از آن می‌باله

СўФёи ҷинати кӯяш ба ту осон нарасад

صوفیا جنت کویش به تو آسان نرسد

Магар аз оташи ғами поки шӯй чун жола

مگر از آتش غم پاک شوی چون ژاله