Ҳар ки он чашм сияҳ дид , он лабони ол ӯ

هر که آن چشم سیه دید، آن لبان آل او

Гашти ҷон чун дил кунун дар дасти ғами помол ӯ

گشت جان چون دل کنون در دست غم پامال او

Чун аён шуд талъати хуршеди он моҳи мунир

چون عیان شد طلعت خورشید آن ماه منیر

Зарра вораст ин дилами раққос дар дунбол ӯ

ذره وارست این دلم رقاص در دنبال او

намешавад бирёни кабӯтар , зотши дил чун кунам

می شود بریان کبوتر، زآتش دل چون کنم

Гар бабандам номаи шавқи туро бар бол ӯ

گر ببندم نامه شوق ترا بر بال او

Ман чаҳ гӯям ҳоли дил бо зулф ӯ чун гӯй ро

من چه گویم حال دل با زلف او چون گوی را

Дар ҷаҳони чавгон буд худ матлаъ бар ҳол ӯ

در جهان چوگان بود خود مطلع بر حال او

Хоҳам аз боғи висолаши лаб ба лаби шафтолуе

خواهم از باغ وصالش لب به لب شفتالویی

Чун худододаст ҳасан аз ваҷҳ бошад мол ӯ

چون خدادادست حسن از وجه باشد مال او

Бас ки мурғи рӯҳи ман пар мезанад дар кӯии дӯст

بس که مرغ روح من پر می زند در کوی دوست

Шарм меояд марои дигари азин афъол ӯ

شرم می آید مرا دیگر ازین افعال او

Пори сӯфиро ба кӯии дӯст гоҳе буд роҳ

پار صوفی را به کوی دوست گاهی بود راه

Рафт он ҳол ва бтар аз пор шуд имсол ӯ

رفت آن حال و بتر از پار شد امسال او