Дил аз мо баради он шӯх ва равон кард ин замони паҳлу

دل از ما برد آن شوخ و روان کرد این زمان پهلو

Чаро кард эй мусулмонони зёри меҳрбони паҳлу

چرا کرد ای مسلمانان زیار مهربان پهلو

Ба рӯй ӯ баробар кард моҳи чордаҳи худ ро

به روی او برابر کرد ماه چارده خود را

Тиҳӣ кард ӯ шаб дигар бибин бар осмони паҳлу

تهی کرد او شب دیگر ببین بر آسمان پهلو

Ба сӯй ман кунад пушту дуъогӯро диҳад дашном

به سوی من کند پشت و دعاگو را دهد دشنام

Маро медорад ӯ ореи миёни ошиқони паҳлу

مرا می دارد او آری میان عاشقان پهلو

Занад паҳлу ба мискинони рақиб аз ғояти нихват

زند پهلو به مسکینان رقیب از غایت نخوت

Бигӯ ӯро ту он соъат чу гӯйӣ бар хазони паҳлу

بگو او را تو آن ساعت چو گویی بر خزان پهلو

Чунон дар ишқи он маҳваши заъифу лоғару зорам

چنان در عشق آن مهوش ضعیف و لاغر و زارم

Ки аз рӯй қабои ман тавон дидани аёни паҳлу

که از روی قبای من توان دیدن عیان پهلو

Пиёда бар сари роҳи туам эй шаҳсавори ман

پیاده بر سر راه توام ای شهسوار من

Агар раҳмӣ намеоре мазан бар нотавони паҳлу

اگر رحمی نمی آری مزن بر ناتوان پهلو

Мёўр бар дили сӯфии ҷафои афзӯни зи ушшоқон

میاور بر دل صوفی جفا افزون ز عشاقان

Магар ӯ чарб тар донад маро аз дигарон паҳлу

مگر او چرب‌تر داند مرا از دیگران پهلو