Имрӯзи марои фурқати он рӯй чу моҳ аст

امروز مرا فرقت آن روی چو ماه است

Дар ҳиҷр надонам ки дар офоқ чаҳ моҳ аст

در هجر ندانم که در آفاق چه ماه است

Аз халқ нахоҳам ки кунам дарди ту пинҳон

از خلق نخواهم که کنم درد تو پنهان

Аммо чаҳ кунам ин ду рухи зард гувоҳ аст

اما چه کنم این دو رخ زرد گواه است

Гуяд ки макаши оҳ , марои оҳ чаҳ созад

گوید که مکش آه، مرا آه چه سازد

Хўрсндии бемор чу аз нола ва оҳ аст

خورسندی بیمار چو از ناله و آه است

Зулф омад ва бигирифт ҳамаи ориз ӯ ро

زلف آمد و بگرفت همه عارض او را

Ошуфтагии ман ҳама аз зулф сиёҳ аст

آشفتگی من همه از زلف سیاه است

Кардам назарӣ ва дилам афтод дарин қайд

کردم نظری و دلم افتاد درین قید

Аз қайди дил эй дидаи турои айн гуноҳ аст

از قید دل ای دیده ترا عین گناه است

эй дил чу асири сари зулфу зқнии ту

ای دل چو اسیر سر زلف و ذقنی تو

Шаби ҳозир худ бош ки дар роҳи ту чоҳ аст

شب حاضر خود باش که در راه تو چاه است

Бошад рухи сӯфӣу қудуми ту чу дар шаҳр

باشد رخ صوفی و قدوم تو چو در شهر

Мақбул буд зар ки бирав сикка шоҳ аст

مقبول بود زر که برو سکه شاه است