зи ишқ нигорӣ шудам масту маҷнӯн

ز عشق نگاری شدم مست و مجنون

Ки бошад сари зулф занҷир мегаван

که باشد سر زلف زنجیر میگون

Бзнҷир мегаван ӯ бастаи гаштам

بزنجیر میگون او بسته گشتم

Чу маст аз май ва чун бзнҷири маҷнӯн

چو مست از می و چون بزنجیر مجنون

Нигорӣ ки . . . Бар қаду хдш

نگاری که . . . بر قد و خدش

Яке сарви бустон дигар моҳи гардун

یکی سرو بستان دگر ماه گردون

Чу бо сарв ва бо маи қиёси орм ӯ ро

چو با سرو و با مه قیاس آرم او را

Яке хори моҳии намояд . . . дгрдўн

یکی خار ماهی نماید . . . دگردون

Алифи қоматаш каз алифи қомати ман

الف قامتش کز الف قامت من

Бнўни хам зулф созад хам навен

بنون خم زلف سازد خم نون

Дилами хастау бастаи зулф ӯ шуд

دلم خسته و بسته زلف او شد

Чу навен аз сари шаст ва чун Юнус аз навен

چو نون از سر شست و چون یونس از نون

Тбри хӯни рхоӣӣ ки хӯни рези чашмаш

طبر خون رخائی که خون ریز چشمش

Рхонм бишӯяд боби тбри хӯн

رخانم بشوید بآب طبر خون

зи хӯни дили хеши ман дасти шастам

ز خون دل خویش من دست شستم

Чу ӯ даст бикшод бар резиши хӯн

چو او دست بگشاد بر ریزش خون

Ситамкора ёраст ва ман мондаи оҷиз

ستمکاره یار است و من مانده عاجز

Ки бо ёру бедод ӯ чун кунам чун

که با یار و بیداد او چون کنم چون

Тазаллум кунам то ситам боз дорад

تظلم کنم تا ستم باز دارد

Малики хони одили алии бен ҳорӯн

ملک خان عادل علی بن هارون

Аҷали нусрати аддӣн ки ҳаст аз бузургӣ

اجل نصرت الدین که هست از بزرگی

Бдоноӣӣ ва дод ҳорӯну мأмўн

بدانائی و داد هارون و مأمون

Фаридуни насаби подшоҳӣ ки аз вай

فریدون نسب پادشاهی که از وی

Ҷҳондорӣ ояд чунон каз Фаридун

جهانداری آید چنان کز فریدون

Ҷигари гӯшаи Арсалони хони ғозӣ

جگر گوشه ارسلان خان غازی

Дилу пушти хоқони Мансури маймун

دل و پشت خاقان منصور میمون

Аё подшоҳӣ ки дар малики турон

ایا پادشاهی که در ملک توران

Наёрад замонаи қарини ту берун

نیارد زمانه قرین تو بیرون

Саховати шуҷоат сиёсат киёст

سخاوت شجاعت سیاست کیاست

Бзоти ту дар ҳаст маҷмӯи мақрун

بذات تو در هست مجموع مقرون

Бад-ӣн ҳар чаҳор эй шаҳи ҳафт кишвар

بدین هر چهار ای شه هفت کشور

Наёбади кас аз ҳафту чор аз ту берун

نیابد کس از هفت و چار از تو بیرون

Чу ҳотам кунӣ аз саховати зарафшон

چو حاتم کنی از سخاوت زرافشان

Чу рустами барӣ аз шуҷоати шабихун

چو رستم بری از شجاعت شبیخون

Чу коўсии андари сиёсати намӯдан

چو کاوسی اندر سیاست نمودن

Бгоҳ киёст намӯдани Флотўн

بگاه کیاست نمودن فلاطون

зи хашми ту ворун шавад хасми воло

ز خشم تو وارون شود خصم والا

зи афви ту воло шавад бахти ворун

ز عفو تو والا شود بخت وارون

зи меҳри ту маҳзун шавад шодмона

ز مهر تو محزون شود شادمانه

Шавад шодмонаи зи кини ту маҳзун

شود شادمانه ز کین تو محزون

Ғборист аз хоки ҳалами ту ҷўдӣ

غباریست از خاک حلم تو جودی

Бухорӣаст аз оби дасти ту Ҷайҳун

بخاریست از آب دست تو جیحون

Чу Мӯсои туро яд Байзост дар ҷӯад

چو موسی ترا ید بیضاست در جود

Ки аз насли ҳорӯнӣ эй хусрав айдун

که از نسل هارونی ای خسرو ایدون

Шавад зоби ҷавдат чу фиръавни ғарқа

شود زآب جودت چو فرعون غرقه

Бароядгар аз хоки мхзўни қорун

برآید گر از خاک مخزون قارون

Хазонаи мдиҳи туро дар кушодам

خزانه مدیح ترا در گشادم

Бсҳрои ниҳодами басӣ дар мктўн

بصحرا نهادم بسی در مکتون

?герати мадҳи банда писанд ояд аишаҳ

گرت مدح بنده پسند آید ایشه

Кунам дар мктўни мқФӣу мавзун

کنم در مکتون مقفی و موزون

. . . То ҳади шеъри наздики шоир

. . . تا حد شعر نزدیک شاعر

МқФоу мавзун буд зи аслу қонӯн

مقفا و موزون بود ز اصل و قانون

Ҳрони шеър каз табъ шоир барояд

هرآن شعر کز طبع شاعر برآید

Дар он шеъри бодои мдиҳи ту машҳун

در آن شعر بادا مدیح تو مشحون

Ало то хўҳд буд аз аинсони бгитӣ

الا تا خوهد بود از اینسان بگیتی

Мадори фалак аз бар хоки маскӯн

مدار فلک از بر خاک مسکون

Мадори фалак бар муроди ту бодо

مدار فلک بر مراد تو بادا

Ту баргоҳу бадхоҳи ҷоҳи ту мсҷўн

تو برگاه و بدخواه جاه تو مسجون