Омад хуҷастаи мавсими қурбон ба меҳргон

آمد خجسته موسم قربان به مهرگان

Хӯни рези ин ба ҳам шуд бо барги рези он

خون‌ریز این به هم شد با برگ‌ریز آن

Бо меҳргон чу нек фитод иттифоқи ид

با مهرگان چو نیک فتاد اتفاق عید

Хӯни резу барги рез падед омад аз миён

خون‌ریز و برگ‌ریز پدید آمد از میان

Хунрезӣ ар хилофи бадии пеши азин чаро

خونریزی ار خلاف بدی پیش ازین چرا

Хунрезӣ аз мувофиқат омад бад-ӣни замон

خونریزی از موافقت آمد بدین زمان

Омад хазону хӯни арӯсони боғи рехт

آمد خزان و خون عروسان باغ ریخت

Зон то кунад мувофиқати идро баён

زان تا کند موافقت عید را بیان

Хўнриз ин бисозад баргу ҳавои базм

خونریز این بسازد برگ و هوای بزم

Хӯни рез он бисозад барг ва ниҳод хон

خون ریز آن بسازد برگ و نهاد خوان

Хӯни рези ин қнинаҳ майро гарон кунад

خون ریز این قنینه می را گران کند

Хўнризи он тарозуӣ тоъат кунад гарон

خونریز آن ترازوی طاعت کند گران

Андари миёни боғ чу бигузашт навбаҳор

اندر میان باغ چو بگذشت نوبهار

Кам гашти арғавонтару тозаи ногаҳон

کم گشت ارغوان تر و تازه ناگهان

Чун арғавони зи боғ ниҳон кард рӯй хеш

چون ارغوان ز باغ نهان کرد روی خویش

Шуд барг ҳар дарахти зи ғами ҳамчуи заъфарон

شد برگ هر درخت ز غم همچو زعفران

Иду хазони мувофиқ якдигар омаданд

عید و خزان موافق یکدیگر آمدند

Халқанд аз мувофиқат ҳар ду шодмон

خلقند از موافقت هر دو شادمان

Иду хазони зи халқи басӣ шодмон таранд

عید و خزان ز خلق بسی شادمان‌ترند

Аз ифтихори дайни набии садри хонадон

از افتخار دین نبی صدر خاندان

Фарзонаи Сайиди аҷали Муртазои ризо

فرزانه سید اجل مرتضی رضا

Коўлоди Муртазоу ризои рости паҳлавон

کاولاد مرتضی و رضا راست پهلوان

Султон Комрон шуд бар маликати ҳунар

سلطان کامران شد بر ملکت هنر

Аз тарбияти намӯдани султони Комрон

از تربیت نمودن سلطان کامران

Фарзанди шамси дайни умри он каз ҷамоли худ

فرزند شمس دین عمر آن کز جمال خود

Чун шамс осмон фиканд нур бар ҷаҳон

چون شمس آسمان فکند نور بر جهان

Аз осмон ба қадар ва ба ҳиммати рафеъ тар

از آسمان به قدر و به همت رفیع‌تر

Покизатар ба аслу насаби зоби осмон

پاکیزه‌تر به اصل و نسب زآب آسمان

Аз шамси дайн чаҳ ояд ҷузи аФхори дайн

از شمس دین چه آید جز افخار دین

Лобуд ки бози бози парронди зи ошён

لابد که باز باز پراند ز آشیان

Аз асли неки ҳеҷ аҷаб нест фаръи нек

از اصل نیک هیچ عجب نیست فرع نیک

Бошад писари чунин чу падар бошад ончунон

باشد پسر چنین چو پدر باشد آنچنان

эй садри хонадони набувват чу боби хеш

ای صدر خاندان نبوت چو باب خویش

Хуршед ақрабо шудӣу фахри дудмон

خورشید اقربا شدی و فخر دودمان

Дар ту яқин шудаст гумонҳои шамси дайн

در تو یقین شد است گمان‌های شمس دین

Фарзанди шамси динии азирои ту бе гумон

فرزند شمس دینی ازیرا تو بی‌گمان

Аз ҷӯад бениҳоят ва аз фазл бе қиёс

از جود بی‌نهایت و از فضل بی‌قیاس

Маҳбӯби ҳрдлии туу мазкӯр ҳар забон

محبوب هردلی تو و مذکور هر زبان

Он боҳунари туе ки з ҳар донишии дилат

آن باهنر تویی که ز هر دانشی دلت

Оростааст ҳамчу ба ҳар неъматии ҷинон

آراسته است همچو به هر نعمتی جنان

Бар хотири кушодау равшани замири ту

بر خاطر گشاده و روشن ضمیر تو

Пӯшида нест сиррии ҷузи сари ғайби дон

پوشیده نیست سرّی جز سرّ غیب‌دان

Андари сар мурувват боистае чу чашм

اندر سر مروت بایسته‌ای چو چشم

Вндри тани футуввати шоистае чу ҷон

وندر تن فتوت شایسته‌ای چو جان

Аз калаки ту ба гоҳи кифоят ҷаҳон шавад

از کلک تو به گاه کفایت جهان شود

Тири фалаки зи шарм чу тири ту аз камон

تیر فلک ز شرم چو تیر تو از کمان

Соҳири нӣӣу ҷади ту соҳир набӯд чун

ساحر نئی و جد تو ساحر نبود چون

Ту соҳирии намое аз калак ва аз бенон

تو ساحری نمایی از کلک و از بنان

То ҷовдон биёбад солӣ ва бугзарад

تا جاودان بیابد سالی و بگذرد

Ояд ду бори ид ва яке бори меҳргон

آید دو بار عید و یکی بار مهرگان

Ҳар меҳргону ид ки ояд ба хуррамӣ

هر مهرگان و عید که آید به خرمی

Хуш бигузарон ба давлату иқболи ҷовдон

خوش بگذران به دولت و اقبال جاودان

Бе барги боди хасми ту чун дар хазони дарахт

بی‌برگ باد خصم تو چون در خزان درخت

Ҷўни гўспнди иди фидоӣ ту карда ҷон

جون گوسپند عید فدای تو کرده جان