Ҳаст қади ёри ман сарви хиромон дар чаман

هست قد یار من سرو خرامان در چمن

Бар сари сарви хиромони моҳи тобонрои ватан

بر سر سرو خرامان ماه تابانرا وطن

Балки хдўи қади он зебои санамро банда ам

بلکه خدو قد آن زیبا صنم را بنده ام

Моҳи тобон бар фалаки сарви хиромон дар чаман

ماه تابان بر فلک سرو خرامان در چمن

Норвани болои бутӣ бар норвани хуршеду моҳ

نارون بالا بتی بر نارون خورشید و ماه

Норавони лаби лъбтӣ дар норавони шаҳду лбн

ناروان لب لعبتی در ناروان شهد و لبن

Дар канори ман буд то дар канори ман буд

در کنار من بود تا در کنار من بود

Шаҳду шеру норавону моҳу меҳру норван

شهد و شیر و ناروان و ماه و مهر و نارون

Аҳримани зулфӣ ки дорад дайни яздон бар ду рух

اهرمن زلفی که دارد دین یزدان بر دو رخ

Дайни яздонро биорояд бкФи аҳриман

دین یزدان را بیاراید بکف اهرمن

Брҳмни пеши санами худро ботши брнҳд

برهمن پیش صنم خود را بآتش برنهد

Ишқи он дилбари санами гашту дили ман брҳмн

عشق آن دلبر صنم گشت و دل من برهمن

То ниҳон шуд Юсуфи чоҳии нигорин маро

تا نهان شد یوسف چاهی نگارین مرا

Юсуфи андар рӯй пайдои гашту чоҳи андари зқн

یوسف اندر روی پیدا گشت و چاه اندر ذقن

Дар ғами он лаъибати Юсуфи ҷамол чаҳ занах

در غم آن لعبت یوسف جمال چه زنخ

Шуд дилами дармонда чун иўссФи бчоаҳ бе расан

شد دلم درمانده چون یوسسف بچاه بی رسن

Ҳамчу каз хуршеди машриқи сояи домани дркшд

همچو کز خورشید مشرق سایه دامن درکشد

Доман аз ман дркшди он моҳи яғмоу хутан

دامن از من درکشد آن ماه یغما و ختن

Зулф беором ӯ пероя меҳрасту моҳ

زلف بی آرام او پیرایه مهر است و ماه

Чашми хӯни ошом ӯ сармоя саҳарасту фан

چشم خون آشام او سرمایه سحر است و فن

Кӣ буд каз зулф ӯ онсон ки Қатарони фоли рад

کی بود کز زلف او آنسان که قطران فال رد

Машк паймоем зи килу ғолияи бахшами бмн

مشک پیمایم ز کیل و غالیه بخشم بمن

Ҳаст буии зулф ӯ хуштар аз он кандар баҳор

هست بوی زلف او خوشتر از آن کاندر بهار

Бурузади боди саҳар бар тозаи барги ёсуман

بروزد باد سحر بر تازه برگ یاسمن

Ҳаст буии зулфаш аз халқи хуши мирҷлил

هست بوی زلفش از خلق خوش میرجلیل

Носири аддӣни хусрави оли набӣу бўолҳсн

ناصر الدین خسرو آل نبی و بوالحسن

Он Муҳамади ибни Аҳмади ибни Аҳмад каз шараф

آن محمد ابن احمد ابن احمد کز شرف

Олам ҳамдаст ва халқ ӯст Маҳмӯду ҳасан

عالم حمد است و خلق اوست محمود و حسن

Онкӣ то андари ҷаҳони динор ва теғ омад падед

آنکه تا اندر جهان دینار و تیغ آمد پدید

Дар ҷаҳони номади чунуи динори бахшу теғи зан

در جهان نامد چنو دینار بخش و تیغ زن

То кунад озодгонрои бандаи эҳсони хеш

تا کند آزادگانرا بنده احسان خویش

Родӣ ва озодагӣ дорад раҳу расму сунан

رادی و آزادگی دارد ره و رسم و سنن

То уқоби адл ӯ андари ҳаво парвоз кард

تا عقاب عدل او اندر هوا پرواز کرد

Аз ҷаҳони симурғи вор овора шуд зулму Фтн

از جهان سیمرغ وار آواره شد ظلم و فتن

Дар миёни оташи кини рӯзи ҳарбу кори зор

در میان آتش کین روز حرب و کار زار

Хасм ӯ чун мурғ бошад рмҳ ӯ чун бобизан

خصم او چون مرغ باشد رمح او چون بابزن

Чун зи бозуи сайфи ҷони анҷомро боло кунад

چون ز بازو سیف جان انجام را بالا کند

Пеш ӯ сад хасм бошад ҳамчуи сайфи зўолизн

پیش او صد خصم باشد همچو سیف ذوالیزن

Маҷлис ороед ббзм ва лашкар ороед брзм

مجلس آراید ببزم و لشکر آراید برزم

Гашта аҳли маҷлису лашкари бадв бар мФттн

گشته اهل مجلس و لشکر بدو بر مفتتن

Дар ҷаҳон то маҷлису лашкари падедор омада аст

در جهان تا مجلس و لشکر پدیدار آمده است

Маҷлис ороӣӣ наёяд ҳамчу ӯ лашкари шикан

مجلس آرائی نیاید همچو او لشکر شکن

эй худовандӣ ки андари ҷумла рӯй замин

ای خداوندی که اندر جمله روی زمین

Дӯст ангезӣ наомад ҳамчу ӯ душман фикан

دوست انگیزی نیامد همچو او دشمن فکن

Дӯстону душманони давлату ҷоҳи туро

دوستان و دشمنان دولت و جاه ترا

Ҳаламу хашми тести боғи давлату доғи мҳн

حلم و خشم تست باغ دولت و داغ محن

Мрбноти алнъшро монад сухан дар табъи мард

مربنات النعش را ماند سخن در طبع مرد

Аз барои мадҳ ту ояд фароҳам чун пурН

از برای مدح تو آید فراهم چون پرن

Зонка дар сару ълни дории схндонрои азиз

زانکه در سر و علن داری سخندانرا عزیز

Гардад андари мадҳи ту сари схндонони ълн

گردد اندر مدح تو سر سخندانان علن

Унсурӣ боистӣ андари маҷлиси ту шеъри гӯй

عنصری بایستی اندر مجلس تو شعر گوی

Ман ки бошам дар ҷаҳон ё худ чаҳ бошад шеъри ман

من که باشم در جهان یا خود چه باشد شعر من

Баси фурӯтани сарварӣ ё хештани байни меҳтарӣ

بس فروتن سروری یا خویشتن بین مهتری

Сарвари аҳли заминии меҳтари аҳли змн

سرور اهل زمینی مهتر اهل زمن

Талхии гӯш аз шунидани мадҳ ту гардад асал

تلخی گوش از شنیدن مدح تو گردد عسل

Сафи дандони гоҳи гуфтани ришта дар адан

صف دندان گاه گفتن رشته در عدن

Гар на аз баҳри шунӯд ва гуфт мадҳи ту бадӣ

گر نه از بهر شنود و گفت مدح تو بدی

Одамиро ноФаридии зўолмнни гӯшу даҳан

آدمی را نافریدی ذوالمنن گوش و دهن

Табъи ман ганҷ гавҳар бигушоед андари мадҳи ту

طبع من گنج گوهر بگشاید اندر مدح تو

Ганҷи гавҳарро набошад ҳар қабули ту саман

گنج گوهر را نباشد هر قبول تو سمن

Аз қабули хизмати ту сарфарозам чун сипеҳр

از قبول خدمت تو سرفرازم چون سپهر

Хеши гирдам бо тараб ҳангома кардам бо шҷн

خویش گردم با طرب هنگامه کردم با شجن

Офтоби давлати ту гар битобад бар серум

آفتاب دولت تو گر بتابد بر سرم

Чун дарахти борвари гирдами ман аз ҷону зтн

چون درخت بارور گردم من از جان و زتن

То қиёми алсоъаҳ дар иқбол ва дар давлат буд

تا قیام الساعه در اقبال و در دولت بود

Ҳар ки андари сояи ту соъатӣ гирад скн

هر که اندر سایه تو ساعتی گیرد سکن