зи рӯзгор ба ҷони омадами з ғам башитоб

ز روزگار به جان آمدم ز غم بشتاب

Агар бинолам ҷойаст азин ъноу азоб

اگر بنالم جای است ازین عنا و عذاب

Замонаи мидҳдми гӯшмол ва ме занадам

زمانه میدهدم گوشمال و می زندم

Магар ки хик шуд ситами замонаро дарёб

مگر که خیک شد ستم زمانه را دریاب

Мисли зананд ки шоири дурӯғгӯӣ буд

مثل زنند که شاعر دروغگوی بود

Хатост борӣ назд ман ин мисли на савоб

خطاست باری نزد من این مثل نه صواب

Ббоби мадҳи худовандгору қиссаи хеш

بباب مدح خداوندگار و قصه خویش

Бҷони поки паямбар ки нестам каззоб

بجان پاک پیمبر که نیستم کذاب

Аё гузидаи авлоди поки пайғамбар

ایا گزیده اولاد پاک پیغمبر

Баҷоаи хеши бад-ӣни қиссаи брнўиси ҷавоб

بجاه خویش بدین قصه برنویس جواب

Расед хайли зимистон ва он тамӯз бирафт

رسید خیل زمستان و آن تموز برفت

Ки халқи зинда беоташ ҳаме шуданд кабоб

که خلق زنده بی آتش همی شدند کباب

Зибру ҷӯад ту дорам тамоми ҷомаи тан

زبر و جود تو دارم تمام جامه تن

Тамоми буқъау фарзанди худ брўнқу об

تمام بقعه و فرزند خود برونق و آب

Бсдри бор ту бурдорам аз ҷаҳони ҳоҷат

بصدر بار تو بردارم از جهان حاجت

Агар бики лаб нон бошаду бики дами об

اگر بیک لب نان باشد و بیک دم آب

Зӣоби вори баҳр дар нарафтам ва нарӯм

ذئاب وار بهر در نرفتم و نروم

Вагар рӯми з дар ту мунофиқам чу зӣоб

وگر روم ز در تو منافقم چو ذئاب

Ту офтобӣу маҳтоби дигарону табаш

تو آفتابی و مهتاب دیگران و تبش

ЗоФтоби тавон хостан на аз маҳтоб

زآفتاب توان خواستن نه از مهتاب

Битоб солу мае офтоби фазлу шараф

بتاب سال و مه ای آفتاب فضل و شرف

Бар осмони саодати брўзгори шабоб

بر آسمان سعادت بروزگار شباب

Баннои ҷоҳи ту ободи бод то ба абад

بنای جاه تو آباد باد تا به ابد

Сарои давлати аъдои ту хароб ва биёб

سرای دولت اعدای تو خراب و بیاب