Бар ман омад дӯши он дар чашми биноӣӣ

بر من آمد دوش آن در چشم بینائی

зи баҳр ҷустани тадбири рои Фрдоӣӣ

ز بهر جستن تدبیر رای فردائی

Ҳрончаҳ дошт бадали рози пеш ман бикшод

هرآنچه داشت به دل راز پیش من بگشاد

Балӣ чунин сазад аз икдлӣу иктоӣӣ

بلی چنین سزد از یکدلی و یکتائی

Чаҳ гуфт гуфт бихоҳам шудани зи ту икчнд

چه گفت گفت بخواهم شدن ز تو یکچند

Ки то зи фитнаи хасмони ман бросоӣӣ

که تا ز فتنه خصمان من برآسائی

Пар об кард чу дарёи ду чашм ва аз ғами ҳиҷр

پر آب کرد چو دریا دو چشم و از غم هجر

Брх аз мижа борид дар дрёӣӣ

به رخ از مژه بارید دُرّ دریائی

Ба оҳ гуфт рафиқони маро ҳаме бойанд

به آه گفت رفیقان مرا همی بایند

Канори гиру видоъии ҳалокаи робоӣӣ

کنار گیر و وداعی هلا که را بائی

Бабр гирифт марои тангу тангу асби фироқ

به بر گرفت مرا تنگ و تنگ و اسب فراق

Бибаст ва гуфт ки ёрои ту бар чаҳ сўдоӣӣ

ببست و گفت که یارا تو بر چه سودائی

Чаҳ аўФтод ва чаҳ кардам гунаҳи биҷои ту ман

چه اوفتاد و چه کردم گنه به جای تو من

Чаро бҷстни ҳиҷрони чунин мҳёӣӣ

چرا به جستن هجران چنین مهیائی

Магари висоли миннати нописанд буд бадал

مگر وصال منت ناپسند بود به دل

Ки бар барроқи фироқами савори бнмоӣӣ

که بر براق فراقم سوار بنمائی

Бҳҷри ханҷар бар пои васли ман чаҳ занӣ

به هجر خنجر بر پای وصل من چه زنی

Бар ин ғарибӣу брноӣими нбхшоӣӣ

بر این غریبی و برنائیم نبخشائی

Аҷаби бадӣ ки набӯдӣ насиби ман мискин

عجب بدی که نبودی نصیب من مسکین

Фироқи ёру ғарибӣу ишқу брноӣӣ

فراق یار و غریبی و عشق و برنائی

Бҷони гаронии ҳиҷрон чигунае доне

به جان گرانی هجران چگونه‌ای دانی

Басони ханҷар зҳроб дода бар поӣӣ

بسان خنجر زهراب داده بر پائی

Ҳамегар ситам мегуфтам аз рикоби бадеъ

همی گرستم میگفتم از رکاب بدیع

Куҷо рӯй ва куҷо бошӣ ва чаҳ вақти оӣӣ

کجا روی و کجا باشی و چه وقت آئی

Бигуфт рафтан аз ту заруратаст маро

بگفت رفتن از تو ضرورتست مرا

Гумон мабар ки зи худ комсити хўдроӣӣ

گمان مبر که ز خودکامسیت خودرائی

Баҳри куҷо ки бум дар вафоу меҳри туам

به هر کجا که بوم در وفا و مهر توام

Бигуфтам аидлу ҷони худ ҳам ин чунин оӣӣ

بگفتم ای دل و جان خود هم اینچنین آئی

Бигуфт то бӯ боз оем ончунон бояд

بگفت تا بو باز آیم آنچنان باید

Ки дафтар аз ғазалу мадҳи ман бёроӣӣ

که دفتر از غزل و مدح من بیارائی

Ҷўобдодми к-эии нури чашму роҳати ҷон

جواب دادم کای نور چشم و راحت جان

Шуд ин муроди ту ҳосил дигар чаҳ Фрмоӣӣ

شد این مراد تو حاصل دگر چه فرمائی

Ҳамаи ғазали бсФоти ҷамол ту гӯям

همه غزل به صفات جمال تو گویم

Бмдҳи Носири дайни Сайидӣу длхўоӣӣ

به مدح ناصر دین سیدی و دلخوائی

Ҷалоли уммати мҷдолоӣмаҳи Носири дайн

جلال امت مجدالائمه ناصر دین

Асоси фазлу бузургӣу аслу доноӣӣ

اساس فضل و بزرگی و اصل و دانائی

Ҳасади ббрдаҳи бадвгари ҳасуди отшхўӣ

حسد ببرده بدو گر حسود آتشخوی

Бхоки бастаи обаши збоди пимоӣӣ

به خاک بسته آبش زباد پیمائی

Бмдҳи хилқату халқи мҳомдши шабу рӯз

به مدح خلقت و خلق محامدش شب و روز

Ҳамораи тӯтӣ табъам кунад шкрхоӣӣ

هماره طوطی طبعم کند شکرخائی

Бибинад ончӣ набенанд дигарон он кас

ببیند آنچه نبینند دیگران آن کس

Ки хоки дарга ӯ кард кӯҳли биноӣӣ

که خاک درگه او کرد کحل بینائی

Гусастаи боди ҳамеи риштаи дами онкас ро

گسسته باد همی رشته دم آنکس را

Ки дам занад бар ӯ аз манӣ ва аз моӣӣ

که دم زند بر او از منی و از مائی