эй фалак сӯхта дода бар кафи тоҷ

ای فلک سوخته داده بر کف تاج

Ҳеҷ некии з ту надошта моҷ

هیچ نیکی ز تو نداشته ماج

Бахти некат чу бачаи моҷи даҳон

بخت نیکت چو بچه ماج دهان

Дар ниҳодаи бостони ту моҷ

در نهاده بآستان تو ماج

Дили аъдоат дар танураи ғам

دل اعدات در تنوره غم

Чу бхокстри андаруни кўбоҷ

چو بخاکستر اندرون کوباج

Рухи аҳбоби ту трӣ чун гул

رخ احباب تو طری چون گل

Хуш ва ширинтар аз гулобу клоҷ

خوش و شیرینتر از گلاب و کلاج

Чашми бади хоҳи ту халидаи бухор

چشم بد خواه تو خلیده بخار

Ҳам бар онсон ки сих дар тимоҷ

هم بر آنسان که سیخ در تیماج

Давлат аз хоҷи гӯши бандаи ту

دولت از خاج گوش بنده تو

Бандаро ҳлъаҳ дар кашида бхоҷ

بنده را حلعه در کشیده بخاج

Ҳар Муродӣ ки дории андари дил

هر مرادی که داری اندر دل

Бтў ояд чу кўз дар мълоҷ

بتو آید چو کوز در معلاج

Он расидаи бҷони душмани ту

آن رسیده بجان دشمن تو

Ки зи ърири ълоءи дайну қмоҷ

که ز عریر علاء دین و قماج

Манам он шоирӣ ки шеър манаст

منم آن شاعری که شعر منست

Ҳуб беқилу қол ва бемҷу моҷ

حب بی قیل و قال و بی مج و ماج

Гуфта ман ҳлолзодаҳи табъ

گفته من حلالزاده طبع

Набум мрхсўкро бозоҷ

نبوم مرخسوک را بازاج

Шъроӣӣ кам орзӯ кам қимат

شعرائی کم آرزو کم قیمت

Аз дар Миср то ҳади тъмоҷ

از در مصر تا حد طعماج

Аз ҳамаи шоирони манам аФсҳ

از همه شاعران منم افصح

Ҳамаро аз манаст бар сари тоҷ

همه را از منست بر سر تاج

Ҳамчуи ман шоирии бҷду бҳзл

همچو من شاعری بجد و بهزل

Нест дар рӯму хлху қиҷоҷ

نیست در روم و خلخ و قیجاج

Қадари ман бандаи худ буд маҷҳӯл

قدر من بنده خود بود مجهول

Қадари донеи бадии бгитии коҷ

قدر دانی بدی بگیتی کاج

То наад фарқи хорро аз гул

تا نهد فرق خار را از گل

Бедро то диҳад тамизи зи коҷ

بید را تا دهد تمیز ز کاج

Нест ғайр аз атои хоҷа дигар

نیست غیر از عطای خواجه دگر

Дарди фақри марои давоу алоҷ

درد فقر مرا دوا و علاج

Соҳбои аикаҳ дар сахоу сухан

صاحبا ایکه در سخا و سخن

Бастонеи зи мъну ҳисони боҷ

بستانی ز معن و حسان باج

Ба сахоу бузургвории хеш

به سخا و بزرگواری خویش

Нагузорам ба дайгарии муҳтоҷ

نگذارم به دیگری محتاج