Хуршеди ббрҷ ҳамл омад чу рухи ёр
خورشید ببرج حمل آمد چو رخ یار
Ҳам нур бҳосл шавад аз тобиш ва ҳам нор
هم نور بحاصل شود از تابش و هم نار
Нур аз паии равшан шудани олами торик
نور از پی روشن شدن عالم تاریک
Нор аз ҷиҳат пухтан ҳар хом бар ашҷор
نار از جهت پختن هر خام بر اشجار
То бози ҷаҳон аз табашу тобиши хуршед
تا باز جهان از تبش و تابش خورشید
Бурно шавад ашҷори падеди оради асмор
برنا شود اشجار پدید آرد اثمار
Барги гул аз ашҷори буруни оради бустон
برگ گل از اشجار برون آرد بستان
Алвон бадоеъ шавад аз хоки падедор
الوان بدایع شود از خاک پدیدار
Аз ранг чаман гардад чун зрмаҳи бзоз
از رنگ چمن گردد چون زرمه بزاز
Вази буи ҳаво гардад чун кулбаи аттор
وز بوی هوا گردد چون کلبه عطار
Дастони зани бустон бсҳргоҳон гардад
دستان زن بستان بسحرگاهان گردد
Бар сарви сарояндаи сурӯди ғазали ёр
بر سرو سراینده سرود غزل یار
Ҳангоми тамошоӣ худовандон гардад
هنگام تماشای خداوندان گردد
Каз торам ва кошона хироманд бглзор
کز طارم و کاشانه خرامند بگلزار
Булбули бишавад аз дили ровӣ ва бихонад
بلبل بشود از دل راوی و بخواند
Байту ғазали рӯдакии андари ҳақи айёр
بیت و غزل رودکی اندر حق عیار
Розл на ҳамоно ки бадии ҳамчуи Низомӣ
رازل نه همانا که بدی همچو نظامی
Дар садри низоми аддӣни брхўондни ашъор
در صدر نظام الدین برخواندن اشعار
Садрӣ ки низоми алмалик арзанда шавад боз
صدری که نظام الملک ارزنده شود باز
Аз хизмати садраш на ҳамоно ки кунад ор
از خدمت صدرش نه همانا که کند عار
Муставфии малики малики шарқи Муҳамад
مستوفی ملک ملک شرق محمد
Фарзанди алии бен амири он шаҳи Аброр
فرزند علی بن امیر آن شه ابرار
Мерай ки амирони сухани роигаҳи назм
میری که امیران سخن رایگه نظم
Аз мадҳат ӯ ба набӯд фикрати гуфтор
از مدحت او به نبود فکرت گفتار
Дар шуғли шаҳи шарқи қалами вори миёни баст
در شغل شه شرق قلم وار میان بست
То аҳли қалами пеш вай оянд қалами вор
تا اهل قلم پیش وی آیند قلم وار
Он садри сарафроз ки арбоби қалам ро
آن صدر سرافراز که ارباب قلم را
Бар рӯй замин нест чунуи садри сазовор
بر روی زمین نیست چنو صدر سزاوار
Ҳаркас ки сазоворӣ ӯро напасандад
هرکس که سزاواری او را نپسندد
Гардад басари теғи шаҳ аз неши сазовор
گردد بسر تیغ شه از نیش سزاوار
Лутфу карам ӯ баҳамаи халқи рсоист
لطف و کرم او بهمه خلق رسایست
Бо андак ва бисёр вайанд андак ва бисёр
با اندک و بسیار ویند اندک و بسیار
эй андаки миннати каш бисёр мурувват
ای اندک منت کش بسیار مروت
Касро бмрўти нхўҳӣ миннат бурдор
کس را بمروت نخوهی منت بردار
Осори ту дар олами хоҳӣ ки намонад
آثار تو در عالم خواهی که نماند
Неи неи ту хўҳии мондан дар олами осор
نی نی تو خوهی ماندن در عالم آثار
Ҳангом баҳораст дарин мавсими фаррух
هنگام بهار است درین موسم فرخ
Аз хок падедор шавад лаъибати Фархор
از خاک پدیدار شود لعبت فرخار
Бо лаъибати фари хори нишоту тараби ангез
با لعبت فر خار نشاط و طرب انگیز
Вази хори тъби чашми бидонадяши ҳамеи хор
وز خار تعب چشم بداندیش همی خار
Дар ақди бнонти қалам саҳар намойаст
در عقد بنانت قلم سحر نمایست
Чун заррини тайрӣ ки варои мишкӣни минқор
چون زرین طیری که ورا مشکین منقار
Чун тайр шавад фаррухи бмнқори хат ӯ
چون طیر شود فرخ بمنقار خط او
Арзоқи расонидаи бсўолу бзўор
ارزاق رسانیده بسوآل و بزوار
Нави гашти сари солу боқиболи шаҳи ғарб
نو گشت سر سال و باقبال شه غرب
То сол дигар дар дилу ҷони тухми тараби кор
تا سال دگر در دل و جان تخم طرب کار
То чашмаи хуршеди нишоти дил худ бош
تا چشمه خورشید نشاط دل خود باش
Ҳар ҷой ки дил хоҳад бурҷи ҳамли ингор
هر جای که دل خواهد برج حمل انگار
Дар нури рухи ёр нигаҳ мекун ва мегӯй
در نور رخ یار نگه میکن و میگوی
Хуршеди ббрҷ ҳамл омад чу рухи ёр
خورشید ببرج حمل آمد چو رخ یار
Гар сӯзании пери дуъогӯии турои табъ
گر سوزنی پیر دعاگوی ترا طبع
Чун баҳр адан гардад пари лؤлؤи шҳўор
چون بحر عدن گردد پر لؤلؤ شهوار
Бе дар санои ту мабодо ки ҳамаи умр
بی در ثنای تو مبادا که همه عمر
Дар сӯзан низом кашад риштаи бсўФор
در سوزن نظام کشد رشته بسوفار
Аз дасти фанои номаи умри ту мабодо
از دست فنا نامه عمر تو مبادا
Тай то нашавад дунё тай гашта чу тӯмор
طی تا نشود دنیا طی گشته چو طومار