Вазоратаст боҳилли вазорати омадаи боз

وزارتست باهل وزارت آمده باز

Сарои давлати миронён шуда дар боз

سرای دولت میرانیان شده در باز

Низоми дайни шаҳи миронён ки бар шоҳон

نظام دین شه میرانیان که بر شاهان

Хуҷаста фол турост аз эй ва аз шаҳбоз

خجسته فال تراست از همای و از شهباز

Чаҳор сол чу шаҳбоз аз ошиёнаи малик

چهار سال چو شهباز از آشیانه ملک

Баҳри ҳавойӣ парвоз кард ва омад боз

بهر هوائی پرواز کرد و آمد باز

Бмстқру сароу сариру маснади хеш

بمستقر و سرا و سریر و مسند خویش

Бидон нсқ ки бмъшўқи ошиқи длбоз

بدان نسق که بمعشوق عاشق دلباز

Гирифт садри вазорати бФрхӣ то кард

گرفت صدر وزارت بفرخی تا کرد

эй давлату пирӯзӣ аз сараши парвоз

همای دولت و پیروزی از سرش پرواز

Адам шавад ситам аз калаки адли густар ӯ

عدم شود ستم از کلک عدل گستر او

Чу шуд мунодии инсоф ӯ баланди овоз

چو شد منادی انصاف او بلند آواز

Ба сайр кӯфта дорад сари ситами пеша

به سیر کوفته دارد سر ستم پیشه

Хабар диҳад ситами андешро знрхи пиёз

خبر دهد ستم اندیش را زنرخ پیاز

Шавад бклки ваии оростаи мамолики шарқ

شود بکلک وی آراسته ممالک شرق

Баранд номаи инсоф ӯ бшому ҳиҷоз

برند نامه انصاف او بشام و حجاز

Чу шамъи давлат ӯ барфурӯхт бФрўзд

چو شمع دولت او برفروخت بفروزد

Бнўри адлаши гетии ҳамаи нишебу фароз

بنور عدلش گیتی همه نشیب و فراز

Аё ҳасуди ту аз ҷоҳи ту бғирту рашк

ایا حسود تو از جاه تو بغیرت و رشک

Зиришки ту сарангушти худ гузидаи бгоз

زرشک تو سرانگشت خود گزیده بگاز

Чу шамъи боди бидонадяши ту зи шаб то рӯз

چو شمع باد بداندیش تو ز شب تا روز

Бгоз дода сар аз сӯзу тани зсри бгдоз

بگاز داده سر از سوز و تن زسر بگداز

Ниёз буд чунин маликро бчўни ту вазир

نیاز بود چنین ملک را بچون تو وزیر

Дар орзӯӣ ту мебуд рӯзгори дароз

در آرزوی تو میبود روزگار دراز

Бшъри таҳнияти ин млкро кунам на туро

بشعر تهنیت این ملکرا کنم نه ترا

Ки малик дошт бшғли вазорати ту ниёз

که ملک داشت بشغل وزارت تو نیاز

Ба бе ниёзии эзад агар хӯрам савганд

به بی نیازی ایزد اگر خورم سوگند

Ки нест ҳамчуи манӣ шоири сухани пардоз

که نیست همچو منی شاعر سخن پرداز

Хилоф бошаду андозаи ман он набӯд

خلاف باشد و اندازه من آن نبود

Ки нестам чу ҳакямони вақт ҳукм андоз

که نیستم چو حکیمان وقت حکم انداز

Бдиҳаҳ ҳасбӣ гуфтам бўсъи тоқати табъ

بدیهه حسبی گفتم بوسع طاقت طبع

Заъифу сусти бонҷоми барадам аз оғоз

ضعیف و سست بانجام بردم از آغاز

Агар бад омад агар неки ҳеҷ ҳоҷат нест

اگر بد آمد اگر نیک هیچ حاجت نیست

Турои бмдҳти ман чун хдоирои бнмоз

ترا بمدحت من چون خدایرا بنماز

Ману дуоу намозу санои маҷлиси ту

من و دعا و نماز و ثنای مجلس تو

Чу нест беҳтари азин се барин кунам эҷоз

چو نیست بهتر ازین سه برین کنم ایجاز

Ҳамеша то ки набенанд озро сирӣ

همیشه تا که نبینند آز را سیری

Бақоати бодои бдонкаҳ сайр гардад оз

بقات بادا بدانکه سیر گردد آز