Ошиқӣ шуд расму роҳу сирату ойини маро

عاشقی شد رسم و راه و سیرت و آئین مرا

Ҳар ки бинад бинад инро бо ман ва бо ин маро

هر که بیند بیند این را با من و با این مرا

Ранҷ Фарҳодаст бар ман ошиқиро гоҳгоҳ

رنج فرهاد است بر من عاشقی را گاهگاه

Комронии хезад аз маъшӯқ чун ширини маро

کامرانی خیزد از معشوق چون شیرین مرا

Ошиқам бар рӯй хуби онкӣ бо дидор ӯ

عاشقم بر روی خوب آنکه با دیدار او

Осмон додаст рӯй аз ашк чун парвини маро

آسمان داد است روی از اشک چون پروین مرا

Дайламии мўӣӣ ки беҷангу ҷадал ҳар соъатӣ

دیلمی موئی که بی جنگ و جدل هر ساعتی

Бар дилу ҷон аз сар мижгон занад зубини маро

بر دل و جان از سر مژگان زند زوبین مرا

Чеҳр ӯ чун бӯстон дар моҳи фарвардини дуруст

چهر او چون بوستان در ماه فروردین درست

Дида бебустон ӯ чун абри фарвардини маро

دیده بی بستان او چون ابر فروردین مرا

Лаъл дар огӣн ӯ шукри фурушади вонгаҳе

لعل در آگین او شکر فروشد وانگهی

Худ бидон шукр харидорӣ кунад таъйини маро

خود بدان شکر خریداری کند تعیین مرا

Дар носуфта баҳо хоҳад ҳазор аз ҷазаъи ман

در ناسفته بها خواهد هزار از جزع من

То фурушади як шукр зон лаъл дар огӣни маро

تا فروشد یک شکر زان لعل در آگین مرا

Бар гулу насрини зи анбари бандади озин эй аҷаб

بر گل و نسرین ز عنبر بندد آذین ای عجب

Вонгаҳе нзор гирданд бар он озини маро

وانگهی نظار گرداند بر آن آذین مرا

Сӯхт ва пажмурда кард он бастани озин ӯ

سوخت و پژمرده کرد آن بستن آذین او

Чун бар оташи анбар ва бар боди раии насрини маро

چون بر آتش عنبر و بر باد ری نسرین مرا

Чини зулфу тобиши рухсори он хуршеди чин

چین زلف و تابش رخسار آن خورشید چین

Бо дилӣ партоб кард ва бо рухии парчини маро

با دلی پرتاب کرد و با رخی پرچین مرا

Гирди гули парчини ҳамеи бандади зи машку ғолия

گرد گل پرچین همی بندد ز مشک و غالیه

То бибандади роҳ глчидн бидон парчини маро

تا ببندد راه گلچیدن بدان پرچین مرا

Он худовандӣ ки дар роҳи саноу мадҳ ӯ

آن خداوندی که در راه ثنا و مدح او

Тоза гардад ҳар замонии гулшану гулчини маро

تازه گردد هر زمانی گلشن و گلچین مرا

Ваон ҳунармандӣ ки садри дайн ва дунё гуядаш

وان هنرمندی که صدر دین و دنیا گویدش

Неки ёри вники роӣӣ эй насири дайни маро

نیک یار ونیک رائی ای نصیر دین مرا

Малики ороӣӣ ки гуяд малики шоҳи шарқу чин

ملک آرائی که گوید ملک شاه شرق و چین

Калаки маймун нсиролдин диҳад тазйини маро

کلک میمون نصیرالدین دهد تزیین مرا

Хусрави тарк ва аҷам гуяд ки аз тадбир ӯ

خسرو ترک و عجم گوید که از تدبیر او

Банда гардад сад чу шоҳи зоўлу ғазнӣни маро

بنده گردد صد چو شاه زاول و غزنین مرا

Вари ман аз калак нсиролдин фиристам нома

ور من از کلک نصیرالدین فرستم نامه

Инқиёд орад бидон қайсари зи қстнтини маро

انقیاد آرد بدان قیصر ز قسطنطین مرا

Тахт мегуяд бидон кандар хур пой ваем

تخت میگوید بدان کاندر خور پای ویم

Аз баландии сар ҳаме сояд бълиини маро

از بلندی سر همی ساید بعلیین مرا

Мураккаб иқбол гуяд тунд будам то кунун

مرکب اقبال گوید تند بودم تا کنون

Аз паии рон вай овараданд зери зини маро

از پی ران وی آوردند زیر زین مرا

Ҷӯад гуяд то ки мъну ҳотам ва Афшин шуданд

جود گوید تا که معن و حاتم و افشین شدند

Каф ӯ будаст мъну ҳотаму Афшини маро

کف او بود است معن و حاتم و افشین مرا

эй хирадмандӣ ки то бФзоидми ҳушу хирад

ای خردمندی که تا بفزایدم هوش و خرد

Ҷузи саноу мадҳ ту накунад хиради талқини маро

جز ثنا و مدح تو نکند خرد تلقین مرا

Ҳар мдиҳиро ки он андари хур таҳсин набӯд

هر مدیحی را که آن اندر خور تحسین نبود

Аз ту ҳосили гашти ҳам эҳсон ва ҳам таҳсини маро

از تو حاصل گشت هم احسان و هم تحسین مرا

То арӯси табъ ман шуд ҷилвагар бар садри ту

تا عروس طبع من شد جلوه گر بر صدر تو

Дасту доман пар шуд аз дастӣ ва аз кобӣни маро

دست و دامن پر شد از دستی و از کابین مرا

Зонка домоди арӯси табъи ман аввали тўӣӣ

زانکه داماد عروس طبع من اول توئی

Ҳеҷ домодӣ нахоҳад омадани ънинни маро

هیچ دامادی نخواهد آمدن عنینن مرا

Аз санои тест назд меҳтарони рӯзгор

از ثنای تست نزد مهتران روزگار

Ҳишмату ҷоҳу шиквау ҳурмату тамкини маро

حشمت و جاه و شکوه و حرمت و تمکین مرا

Ҳамчуи қамарии тавқ миннат дорам аз эҳсони ту

همچو قمری طوق منت دارم از احسان تو

Сайд карда ҷӯаду эҳсони ту чун шоҳини маро

صید کرده جود و احسان تو چون شاهین مرا

Нармии санги қадами сангинии халқи туро

نرمی سنگ قدم سنگینی خلق ترا

Ҳаст дар ту эътиқодии рост чун шоҳини маро

هست در تو اعتقادی راست چون شاهین مرا

Бомдодони такяи гуҳ бар гӯшаи кайвони нуҳум

بامدادان تکیه گه بر گوشه کیوان نهم

Ҳар шабӣ каз остони ту буд болини маро

هر شبی کز آستان تو بود بالین مرا

То бисозам серумае аз гирди сами мураккабат

تا بسازم سرمه ای از گرد سم مرکبت

Олам равшан набинад чашми равшани байни маро

عالم روشن نبیند چشم روشن بین مرا

То буд бар синаи ман рустаи меҳри хизматат

تا بود بر سینه من رسته مهر خدمتت

Даҳри кини ту зинда кӣ бинад бичишам кини маро

دهر کین تو زنده کی بیند بچشم کین مرا

То фалак донад ки аз ман нест ин даврони ман

تا فلک داند که از من نیست این دوران من

То замин гуяд ки аз ман нест ин таскини маро

تا زمین گوید که از من نیست این تسکین مرا

Ман дуъогӯии туами зинрў туро хоҳам бақо

من دعاگوی توام زینرو ترا خواهم بقا

Венаи замин ва ин фалаки гӯяндаи амини маро

وین زمین و این فلک گوینده امین مرا

То бҳини ҳашари эзади мари турои умрии дҳод

تا بحین حشر ایزد مر ترا عمری دهاد

Ин дуои бодо иҷобат гашта андари ҳайни маро

این دعا بادا اجابت گشته اندر حین مرا