Муаййидин ҷамол эй сутӯдаи офоқ

مؤیدین جمال ای ستودهٔ آفاق

Туро ба мадҳи ман аҳлятасту истеҳқоқ

ترا به مدح من اهلیت است و استحقاق

Маро ба ҷӯад ту донам ки ҳамчунин бошад

مرا به جود تو دانم که همچنین باشد

Ки аз ҳакямони тоқами ту аз карямони тоқ

که از حکیمان طاقم تو از کریمان طاق

Ба ҳақ ман набӯд ҷӯади ту ба рӯйу риё

به حق من نبود جود تو به روی و ریا

Ба мадҳ ту набӯд назми ман ба зарқу нифоқ

به مدح تو نبود نظم من به زرق و نفاق

Бидон сабаб ки туро донам аз кироми ҷаҳон

بدان سبب که ترا دانم از کرام جهان

Сахӣу роду писандидаи сирату ахлоқ

سخی و راد و پسندیده سیرت و اخلاق

Бар ту бештари орми зи дигарон ибром

برِ تو بیشتر آرم ز دیگران ابرام

зи ҳоли неку бади хеши хшиаҳи аломлоқ

ز حال نیک و بد خویش خشیة الاملاق

Гумон барам ба кафи роди ту ки розиқ ро

گمان برم به کف راد تو که رازق را

Ба даст туаст калиди хазонаи арзоқ

به دست توست کلید خزانهٔ ارزاق

зи гандуми ту ба Нахшаб заданд чандини сол

ز گندم تو به نخشب زدند چندین سال

Ба хонау зану фарзанди ман бенон мҳроқ

به خانه و زن و فرزند من بنان محراق

Агар кунун ба Самарқанд бозашон нигаранд

اگر کنون به سمرقند بازشان نگرند

Занони Нахшаби ҷӯянди заҳрро трёқ

زنان نخشب جویند زهر را تریاق

Маро ба гандуми марсуми ваъда Эй додӣ

مرا به گندم مرسوم وعده‌ای دادی

Бидиҳ ба додан он мари вакилро итлоқ

بده به دادن آن مر وکیل را اطلاق

Ҳамон ки дайр диҳад ногарон наёяд аз онк

همان که دیر دهد ناگران نیاید از آنک

Гарон шавад чу бимонад ба об дар срмоқ

گران شود چو بماند به آب در سرماق

Марои зи гандум фармудан ту ёд омад

مرا ز گندم فرمودن تو یاد آمد

Рузанд мехӣ фармудани амири исҳоқ

رزند میخی فرمودن امیر اسحاق

Ту аз сахоӣ ба ифрот ва аз муруввати хеш

تو از سخای به افراط و از مروت خویش

Равои мадор ки ин банди бишиканади мисоқ

روا مدار که این بند بشکند میثاق

Ҳамеша то ба шабу рӯз аз мау хуршед

همیشه تا به شب و روز از مه و خورشید

Зёу нур буд гстридаҳ дар офоқ

ضیا و نور بود گستریده در آفاق

Маи саодату хуршеди ҷоҳу давлати ту

مه سعادت و خورشید جاه و دولت تو

Мунири боду мзии болъшӣу алошроқ

منیر باد و مضی بالعشی و الاشراق

Ҳасуди давлату иқболу ъзу ҷоҳи туро

حسود دولت و اقبال و عز و جاه ترا

Расидаи ҷон ба мзиқу расидаи ма ба муҳоқ

رسیده جان به مضیق و رسیده مه به محاق