Ишқу баҳору фурқати ёр ва тан назор

عشق و بهار و فرقت یار و تن نزار

Овардаанд бар дили ман кору саъби кор

آورده اند بر دل من کار و صعب کار

Тимори дӯст бо ман ва аз ман бурӣда ӯст

تیمار دوست با من و از من بریده اوست

Ҳиҷрони ёр бо ман ва аз ман гусастаи ёр

هجران یار با من و از من گسسته یار

Фасли баҳор бо ман нозук чу барги гул

فصل بهار با من نازک چو برگ گل

Лашгар бурун задам чу гули сурх дар баҳор

لشگر برون زدم چو گل سرخ در بهار

То комкори гирдам бар душманони малик

تا کامکار گردم بر دشمنان ملک

Иксў шудам зи барги гули сурхи комгор

یکسو شدم ز برگ گل سرخ کامگار

Ҳангоми гули зи лаъибати глрх ҷудо шудам

هنگام گل ز لعبت گلرخ جدا شدم

Дар дида висол халидам зи ҳиҷри ёр

در دیده وصال خلیدم ز هجر یار

Бар ихтиёри халқ на бар ихтиёри хеш

بر اختیار خلق نه بر اختیار خویش

Баҳри салоҳи халқ сафар кардам ихтиёр

بهر صلاح خلق سفر کردم اختیار

Ҷустанди халқи ранҷи ман аз меҳрбони хеш

جستند خلق رنج من از مهربان خویش

Ман ранҷашон кашидам ва бар худ ниҳодаи бор

من رنجشان کشیدم و بر خود نهاده بار

Рнҷисти инки чун бҳқиқт нигаҳ кунам

رنجیست اینکه چون بحقیقت نگه کنم

Нозасту роҳат аз пас ин ранҷ бе шумор

ناز است و راحت از پس این رنج بی شمار

эй гулбуни нишоти дили ман бФзл кун

ای گلبن نشاط دل من بفضل کن

Бе ман мабош тоза ва бар гул макун канор

بی من مباش تازه و بر گل مکن کنار

То ман чу аз сафар барисам аз рухони ту

تا من چو از سفر برسم از رخان تو

Бар гул кунам канори худ эй чун гули баҳор

بر گل کنم کنار خود ای چون گل بهار