Чаро нагуфтӣ бо ман бета ба рӯзи нахуст

چرا نگفتی با من بتا به روز نخست

Ки аҳду ваъдау паймони ман мадори дуруст

که عهد و وعده و پیمان من مدار درست

Ба ман мадаи дил ва аз ман вафои мҷўии бдонк

به من مده دل و از من وفا مجوی بدانک

Ҷафоӣ охир бошад зи ман вафои нахуст

جفای آخر باشد ز من وفای نخست

Вафо намӯдӣ аз аввал ҷафо кунӣ охир

وفا نمودی از اول جفا کنی آخر

Дарин дили ончии наботи сёт қавл нараст

درین دل آنچه نبات ثیات قول نرُست

Чунон намӯдӣ аз аввал ки ҷуст азон манӣ

چنان نمودی از اول که جست ازان منی

Кунун чу менагарм зон дигаронеи чуст

کنون چو می نگرم زان دیگرانی چست

зи теғи хуии ту танро ба хӯни дили шастам

ز تیغ خوی تو تن را به خون دل شستم

Дил аз умеди висол ту менадонам шаст

دل از امید وصال تو می‌ندانم شُست

Барои хеши рӯ акнӯн ки оҷизам бо ту

برای خویش رو اکنون که عاجزم با تو

Ҳамаи муроди муроди ту банда банда туаст

همه مراد مراد تو بنده بندهٔ توست

Дуруст рафтӣ дар аҳду ваъдау паймон

درست رفتی در عهد و وعده و پیمان

Зиҳӣ ба аҳди баду ваъдаҳои паймони суст

زهی به عهد بد و وعده‌های پیمان‌سست