Рамазон омад ва ҳар рӯзаи гшоӣӣ бар бом

رمضان آمد و هر روزه گشائی بر بام

Бикии дасти нўолаҳ ва дигар дасти Фқоъ

بیکی دست نواله و دگر دست فقاع

Оташиро ки кунад рӯзаи ҳамаи рӯзаи баланд

آتشی را که کند روزه همه روزه بلند

Шомгоҳони бикӣ лаҳза кунад пасти Фқоъ

شامگاهان بیکی لحظه کند پست فقاع

Хуштараст аз лаби он рӯзагар рӯзаи гушой

خوشتر است از لب آن روزه گر روزه گشای

Лаби он кӯзаи боди лаби он масти Фқоъ

لب آن کوزه باد لب آن مست فقاع

Моҳӣ аз дарё ояд басӯии шасти бтўъ

ماهی از دریا آید بسوی شست بطوع

Гар тллӣ карда буи бар сари он шасти Фқоъ

گر طللی کرده بوی بر سر آن شست فقاع

Рӯзаи доронрои он мнҷ ки дар кӯза чакид

روزه دارانرا آن منج که در کوزه چکید

Зор зуӣ худ даридау дили ҷусти Фқоъ

زار زوی خود دریده و دل جست فقاع

эй влинъмт ман хон турои Аҳмади срҷ

ای ولینعمت من خوان ترا احمد سرج

Бглобу шукру машки таббати басти Фқоъ

بگلاب و شکر و مشک تبت بست فقاع

Рӯз то шомгаҳ аз баҳр сар хон туро

روز تا شامگه از بهر سر خوان ترا

Бар сар хон ту ҳар шомӣ бишикаст Фқоъ

بر سر خوان تو هر شامی بشکست فقاع

Лашкари орзӯии синаи меҳмони туро

لشکر آرزوی سینه مهمان ترا

Дар яхи кӯфта мутаворӣ бинишаст Фқоъ

در یخ کوفته متواری بنشست فقاع

Соли сартосари маст май эҳсон ту ам

سال سرتاسر مست می احسان تو ام

Соз вор ояд бо мардуми сари масти Фқоъ

ساز وار آید با مردم سر مست فقاع

Ман худ аз хон анояти нхўҳми барад валек

من خود از خوان عنایت نخوهم برد ولیک

Сӣ шабонгоҳи маро ротбаҳ кун шасти Фқоъ

سی شبانگاه مرا راتبه کن شست فقاع

БФқоъи ту ман аз гармии рӯза бар ҳам

بفقاع تو من از گرمی روزه بر هم

Нрҳм гар задам ман нафасӣ раст Фқоъ

نرهم گر زدم من نفسی رست فقاع

Гар бФрмоӣӣ бар кӯзаи даҳуми бӯсаи шукр

گر بفرمائی بر کوزه دهم بوسه شکر

Чун лаби ман блби кӯзаи бпиўсти Фқоъ

چون لب من بلب کوزه بپیوست فقاع

Дидаи ҳосиду бадхоҳи ту бодои ҷуста

دیده حاسد و بدخواه تو بادا جسته

Ҳам бар онгуна ки аз кӯзаи буруни ҷусти Фқоъ

هم بر آنگونه که از کوزه برون جست فقاع