Мадҳи деҳқони зодаи табъ аз занг бизадойад маро

مدح دهقان زاده طبع از زنگ بزداید مرا

То нагӯям мадҳат ӯ , табъ накушояд маро

تا نگویم مدحت او، طبع نگشاید مرا

То нкўхўоаҳ ваем , давлат накӯ хоҳад маро

تا نکوخواه ویم، دولت نکو خواهد مرا

То стоими мрўро , айём бастоед маро

تا ستایم مرورا، ایام بستاید مرا

Шаб чу бндишм ки фардои сари нуҳум бар остонаш

شب چو بندیشم که فردا سر نهم بر آستانش

Бомдодон аз шарафи сар бар фалак сояд маро

بامدادان از شرف سر بر فلک ساید مرا

Гар слти гирами зи дасти дигарон бисёр чиз

گر صلت گیرم ز دست دیگران بسیار چیز

То нагирам андакӣ зу , кор бурноед маро

تا نگیرم اندکی زو، کار برناید مرا

Андакаш бисёр ба бошад з бисёр касон

اندکش بسیار به باشد ز بسیار کسان

Ман ҳаме донам ки худ андак нафармоед маро

من همی دانم که خود اندک نفرماید مرا

Аз барои онкӣ зу идӣ биёбам рӯзи ид

از برای آنکه زو عیدی بیابم روز عید

Бар тани ин сӣ рӯз , рӯзаи ҳеҷ нгзоиди маро

بر تن این سی روز، روزه هیچ نگزاید مرا

Аз гроиндаҳ набошад сим ӯ дар ҷайби ман

از گراینده نباشد سیم او در جیب من

Аз сбкборӣ ба ногуҳ бод бирабоед маро

از سبکباری به ناگه باد برباید مرا

Ҳаст арзонӣ бидон он меҳтари озодаи халқ

هست ارزانی بدان آن مهتر آزاده خلق

Каз саноӣ ӯ забон дар ком насаед маро

کز ثنای او زبان در کام ناساید مرا

Ҷузи саноӣ ӯ мабодои зинатӣ дар шеъри ман

جز ثنای او مبادا زینتی در شعر من

То бидон гоҳе ки аз хотир сухан зояд маро

تا بدان گاهی که از خاطر سخن زاید مرا