Ёқӯтӣ ҷўлоҳаҳ бамурд ва ду писар монад

یاقوتی جولاهه بمرد و دو پسر ماند

Як момҷаҳ ?бурмаанд ва дигар момҷаҳ ?бурмаанд

یک مامجه برماند و دگر مامجه برماند

Бо . . . Н чу муғоки падарони момҷаҳи пзрФт

با . . . ن چو مغاک پدران مامجه پذرفت

То момҷаҳ бар риш чу ғрўош падар монад

تا مامجه بر ریش چو غرواش پدر ماند

Зон пирки ҷўлоҳаҳи бути хораи бдбоб

زان پیرک جولاهه بت خارهٔ بدباب

Неи не ки ду хар монад нагӯям ду писар монад

نی نی که دو خر ماند نگویم دو پسر ماند

Зон ҳар ду хари лошаи яке гум шуд ногоҳ

زان هر دو خر لاشه یکی گم شد ناگاه

Омад хабари маргаши хари мард ва хабар монад

آمد خبر مرگش خر مرد و خبر ماند

Ин хар ки бимонадааст бтар зон хар мурда аст

این خر که بمانده است بتر زان خر مرده است

Ин ғабн аз онаст ки бад рафт ва бтар монад

این غبن از آنست که بد رفت و بتر ماند

Мсъўдки ғури марди бғопишаҳ ки дар асл

مسعودک غَر مرد بغاپیشه که در اصل

Кӯдаки бадви ғур буд чу пирк шуд ғур монад

کودک بُد و غَر بود چو پیرک شد و غَر ماند

Он модау нари дӯк ки андари ду вилоят

آن ماده و نردوک که اندر دو ولایت

Но . . . Даҳ мар ӯро на ҳамоно ки зикр монад

ناگ. . . ده مر او را نه همانا که ذکر ماند

Аз ишқи кулоҳу камару кӣса ҳамеша

از عشق کلاه و کمر و کیسه همیشه

Чашмаши сӯии таркони бклоаҳ ва бкмр монад

چشمش سوی ترکان به کلاه و به کمر ماند

Ҳуҷҷоҷу умр ҳар ду чу бурданди маров ро

حجاج و عمر هر دو چو بردند مر او را

. . . Наши бдриднд ва аз онҳол смр монад

. . . نش بدریدند و از آنحال سمر ماند

. . . Рай чу табари дастаи сахти ак ҳаме хӯрд

. . . ری چو تبر دسته سخت اک همی خورد

То . . . Н чу табари даста чу сӯрох бтар монад

تا . . . ن چو تبر دسته چو سوراخ بتر ماند

Сӯрохи бтар танг буд ҳалқа дар гӯй

سوراخ بتر تنگ بود حلقه در گوی

Ҳам ҳалқа дар танг буд ҳуфра дар монад

هم حلقه در تنگ بود حفره در ماند

Дар силами масҷиди басари кафши гарон бар

در سلم مسجد به سر کفش‌گران بر

Аз дасти ҳинои бастаи авранг ва асар монад

از دست حنا بسته اورنگ و اثر ماند

Мардони ҳунар сина задандаш базмин бар

مردان هنر سینه زدندش به زمین بر

Дар синааш аз он кӣнаи мардон ҳунар монад

در سینه‌اش از آن کینه مردان هنر ماند

То кард варои қозии Аҳмади адаби алкнд

تا کرد ورا قاضی احمد ادب الکند

Аз ҳифзи китоби адаби алқозии дармонд

از حفظ کتاب ادب القاضی درماند

Аз қозии Аҳмади бодб кардан ин дувал

از قاضی احمد بادب کردن این دول

Навбат бадгар монад ва дигар монад ва дигар монад

نوبت به دگر ماند و دگر ماند و دگر ماند

Андари дилаш аз буғзи аъимма шаҷарӣ раст

اندر دلش از بغض ائمه شجری رُست

Чаҳ шавам самар хоҳад аз он шавам шаҷар монад

چه شوم ثمر خواهد از آن شوم شجر ماند

Аз дайни шаҷари ҳаҷви ваии андари дил ман раст

از دین شجر هجو وی اندر دل من رست

Зон неки шаҷари байн ки чунин нек самар монад

زان نیک شجر بین که چنین نیک ثمر ماند

Дар сина ҳар кас ки буд буғзи аъимма

در سینه هر کس که بود بغض ائمه

Ҷовиди чунон дониш ки дар қаър сқр монад

جاوید چنان دانش که در قعر سقر ماند

эй дафтари шеъри падарати онкии баҳри байт

ای دفتر شعر پدرت آنکه به هر بیت

Ровии зи фурӯи хондани он чун даф тар монад

راوی ز فرو خواندن آن چون دف تر ماند

Аз теғи ҳиҷои падари ман падари ту

از تیغ هجای پدر من پدر تو

Садра бҳзимт шуду сар бар ду сипар монад

صُدره به هزیمت شد و سر بر دو سپر ماند

Ҳар чанд надорад писари ман хабар аз шеър

هر چند ندارد پسر من خبر از شعر

Аз ханҷари ҳаҷваш писарат хоҳад серуманд

از خنجر هجوش پسرت خواهد سرماند

Гўӣии писараи гӯии ҳунари баради зоқрон

گوئی پسره گوی هنر برد ز اقران

Бар сблти ақронши рай ар мард ва агар монад

بر سبلت اقرانش ری ار مرد و اگر ماند

Ту ҳечкасӣ дар раҳи шеъру писарати ҳам

تو هیچکسی در ره شعر و پسرت هم

Ман васф шумо гуфтам ва бар роҳгзор монад

من وصف شما گفتم و بر راهگذر ماند

Аз нешикараст ин қалам шеър нивисам

از نیشکر است این قلم شعر نویسم

Каз сирўии ин шеър чу харвор шукр монад

کز سیروی این شعر چو خروار شکر ماند

Ширинтар аз ин шеър нависад қалами кас

شیرین تر از این شعر نویسد قلم کس

Ёқӯтӣ ҷўлоҳаҳ бамурд ва ду писар монад

یاقوتی جولاهه بمرد و دو پسر ماند