Дар роҳи Муродии санамӣ дар гузар омад

در راه مرادی صنمی در گذر آمد

Рафтори чунон моҳи маро дар назар омад

رفتار چنان ماه مرا در نظر آمد

Шухии шукрии сарвқадии қҳбккии чуст

شوخی شکری سروقدی قحبککی چست

Каз ҳасани зи хуршеди басӣ хубтар омад

کز حسن ز خورشید بسی خوبتر آمد

Дар пеши ваии устодам ва роҳаш бигирифтам

در پیش وی استادم و راهش بگرفتم

Зонсон ки чунон дилбарами андар гузар омад

زانسان که چنان دلبرم اندر گذر آمد

Густох сухан гуфтаму пурсидаму инсоф

گستاخ سخن گفتم و پرسیدم و انصاف

Бо ман бсхни гуфтан густох даромад

با من بسخن گفتن گستاخ درآمد

Гуфтам ки бмҳмон барам оӣии ту маро гуфт

گفتم که بمهمان برم آئی تو مرا گفت

Аз хонаи марои рои биҷой дигар омад

از خانه مرا رای بجای دگر آمد

Гуфтам ки бтқдир куҷо монад тадбир

گفتم که بتقدیر کجا ماند تدبیر

Ҳар рой ки андари қазо ва қадар омад

هر رای که اندر قضا و قدر آمد

Гар бар сар мо ҳаст қсоӣӣ ки ббошд

گر بر سر ما هست قصائی که بباشد

Он мард қазо ҷӯяд кӯ бехабар омад

آن مرد قضا جوید کو بی خبر آمد

Рўрў ки сӯй ҳуҷра хиромему ббошим

رورو که سوی حجره خرامیم و بباشیم

Каз сими ?бирти корки мо ҳамчу зар омад

کز سیم برت کارک ما همچو زر آمد

Нарадаст ва шаробаст ва кабобаст ва рубобаст

نرد است و شرابست و کبابست و ربابست

Донеи ту ки ҳар чори нишот башар омад

دانی تو که هر چار نشاط بشر آمد

Ширин суханам диду бад-ӣни чарби забонӣ

شیرین سخنم دید و بدین چرب زبانی

Зон сангдилии пораи какӣ нармтар омад

زان سنگدلی پاره ککی نرمتر آمد

Қиссаи чаканами барадам то хонаи чунон моҳ

قصه چکنم بردم تا خانه چنان ماه

Онмоаҳ ки перояи шамс ва қамар омад

آنماه که پیرایه شمس و قمر آمد

Зон пеш ки дар пеши таоми орми гуфто

زان پیش که در پیش طعام آرم گفتا

Кӯи бода ки ӯ дар ду ҷаҳон тоҷўр омад

کو باده که او در دو جهان تاجور آمد

Ратлии ду манӣ буд бикдми бкшидш

رطلی دو منی بود بیکدم بکشیدش

Он моҳи чунон бодаи кашу бода хур омад

آن ماه چنان باده کش و باده خور آمد

Пас арса бияфканаду фурӯи чидаши муҳра

پس عرصه بیفکند و فرو چیدش مهره

Ҳар захм ки ӯ мезад бас коргар омад

هر زخم که او میزد بس کارگر آمد

Аз нарад се то пой фаротар наниҳодем

از نرد سه تا پای فراتر ننهادیم

Ҳам ҳзл бҳФдаҳ шуд ва ҳам доўср омад

هم حضل بهفده شد و هم داوسر آمد

Бардошти рубоб аз сари шнгӣ ва пас онгаҳ

برداشت رباب از سر شنگی و پس آنگه

Бнўохти взўи ҷумлаи навоҳо ҳадар омад

بنواخت وزو جمله نواها هدر آمد

Дар пардаи наврӯзи бад-ӣни вазн ғазал гуфт

در پرده نوروز بدین وزن غزل گفت

Вазнӣ ки ҳамаи матлаъи фатҳ ва зафар омад

وزنی که همه مطلع فتح و ظفر آمد

Ашку рухи ман дар ғами ту сим ва зар омад

اشک و رخ من در غم تو سیم و زر آمد

Чашму дили ман дар ҳавасати хушк ва тар омад

چشم و دل من در هوست خشک و تر آمد

Аз дида ва дил карда шаробӣу кабобӣ

از دیده و دل کرده شرابی و کبابی

Ҳар чанд ки дар назд ту ин моҳзр омад

هر چند که در نزد تو این ماحضر آمد

Бхроми шабӣ аз сари хўшхўӣӣ ва бипазир

بخرام شبی از سر خوشخوئی و بپذیر

Ин ҳадя ки дар назд ту бас мухтасар омад

این هدیه که در نزد تو بس مختصر آمد

Ширин бикун ин талхи дили сӯхтаи ман

شیرین بکن این تلخ دل سوخته من

Зон қанд ки сармояи шаҳд ва шукр омад

زان قند که سرمایه شهد و شکر آمد

Биниҳод рубобу сухани шеъри дроФкнд

بنهاد رباب و سخن شعر درافکند

Як нукта ӯ мояи ақд гуҳар омад

یک نکته او مایه عقد گهر آمد

Аз вазну қўоФии вази аиҳоам сухан гуфт

از وزن و قوافی وز ایهام سخن گفت

Алфози нкт будашу маънӣ ғрр омад

الفاظ نکت بودش و معنی غرر آمد

Ман волау ҳайрон шуда аз гуфтани онмоаҳ

من واله و حیران شده از گفتن آنماه

Зон лафз ки ороиши аҳл ҳунар омад

زان لفظ که آرایش اهل هنر آمد

Аз бода ва аз чарби забонии чунон моҳ

از باده و از چرب زبانی چنان ماه

Андари сармо ҳар ду зи мастӣ асар омад

اندر سرما هر دو ز مستی اثر آمد

Фориғи зи баду неки кушодами раҳи шалвор

فارغ ز بد و نیک گشادم ره شلوار

Вндри кФлши дасту ҳай чун камар омад

وندر کفلش دست و هی چون کمر آمد

Брҷстму чобуки Бамён рониш нишастам

برجستم و چابک بمیان رانش نشستم

Мўлъ шудам аз ҳирсу марои сад нафар омад

مولع شدم از حرص و مرا صد نفر آمد

Лекини чаканами оҳ ки харгӯши ФрўхФт

لیکن چکنم آه که خرگوش فروخفت

Монандаи мастӣ ки сараши пар хамр омад

ماننده مستی که سرش پر خمر آمد

Ҷнбидму афтодам ва бархестам аз ҷой

جنبیدم و افتادم و برخاستم از جای

ӯ хуфт ва наҷунбед ва на корем баромад

او خفت و نجنبید و نه کاریم برآمد

Чун абри маро дар ҳаракати суст пӣӣ дид

چون ابر مرا در حرکت سست پئی دید

Аз зери буруни ҷусту маро бар зибр омад

از زیر برون جست و مرا بر زبر آمد

Омад шуд бисёр ҳаме кард бар он сар

آمد شد بسیار همی کرد بر آن سر

Як чашми маро кӯр шуд ӯ ҳар ду кар омад

یک چشم مرا کور شد او هر دو کر آمد

Ҷанбед маро бар зибр ва хуфт дар он зер

جنبید مرا بر زبر و خفت در آن زیر

Бар ҷонам аз он ғуссаи ҳазорон бтар омад

بر جانم از آن غصه هزاران بتر آمد

Аз шарм бадв гуфтам эй моҳи гиромӣ

از شرم بدو گفتم ای ماه گرامی

Ҳамдони марои майли басӯи писар омад

حمدان مرا میل بسوی پسر آمد

Дар гирд . . . су гирди занон ҳеҷ нагардад

در گرد . . . س و گرد زنان هیچ نگردد

. . . Н ҷӯяд ва аз . . . си ҳамаи солаш ҳазар омад

. . . ن جوید و از . . . س همه سالش حذر آمد

Хандид ва маро гуфт ки ореи сира . . . райаст

خندید و مرا گفت که آری سره . . . ریست

Каши роҳу равиши ҷумлаи бкўаҳ ва камар омад

کش راه و روش جمله بکوه و کمر آمد

Баргашту дароварди яке тоқи бқиўқ

برگشت و درآورد یکی طاق بقیوق

Каз дидан ӯ нури басӣ дар басар омад

کز دیدن او نور بسی در بصر آمد

Гул буд ки бо ёсуман омехта буданд

گل بود که با یاسمن آمیخته بودند

ё лола ки бар гирди шукуфа бабр омад

یا لاله که بر گرد شکوفه ببر آمد

Ман боз дигар бора бар он дунба бихуфтам

من باز دگر باره بر آن دنبه بخفتم

Чандон ҳаракат рафт ки хӯн ҷигар омад

چندان حرکت رفت که خون جگر آمد

Як раг на биҷунбед аз он ҷумлаи рагҳо

یک رگ نه بجنبید از آن جمله رگها

Дар сайри чгўим ки аҷаб бдсир омад

در سیر چگویم که عجب بدسیر آمد

Чун дид ки ҳамдон маро нест ҳаётӣ

چون دید که حمدان مرا نیست حیاتی

Як тез фурӯ дод ва яке ганди баромад

یک تیز فرو داد و یکی گند برآمد

Тар гашти зҳорми зи гуҳаш то сари зону

تر گشت زهارم ز گهش تا سر زانو

Бар ҷонами азин воқеаи сад шӯр ва шар омад

بر جانم ازین واقعه صد شور و شر آمد

Гуфтам ки чаҳ кардӣ ва чаҳ хонанд чунин ҳол

گفتم که چه کردی و چه خوانند چنین حال

эй қҳбаҳ ки аз феъли ту ҷонро хатар омад

ای قحبه که از فعل تو جانرا خطر آمد

Гуфто бирав эй шоири мأбўн ки бидидам

گفتا برو ای شاعر مأبون که بدیدم

Худ лоиқи ту бесуханӣ . . . р хар омад

خود لایق تو بی سخنی . . . ر خر آمد

Дар хӯрдани риши ту чунин кор сазо шуд

در خوردن ریش تو چنین کار سزا شد

Кин . . . р нахонанд ки нақш сувар омад

کاین . . . ر نخوانند که نقش صور آمد

Бар бастаи бномўси дўолии Бамёни рон

بر بسته بناموس دوالی بمیان ران

Ҳқо ки дўолӣаст ки номаш зикр омад

حقا که دوالی است که نامش ذکر آمد

Чодар басар овараду фурӯи басти сроўил

چادر بسر آورد و فرو بست سراویل

Берун шуд ва ин қиссаи бнзм ва смр омад

بیرون شد و این قصه بنظم و سمر آمد

Инаст ҷавоби сухани мейри мъзӣ

اینست جواب سخن میر معزی

Маи байн ки зи нав дар хати он хуш писар омад

مه بین که ز نو در خط آن خوش پسر آمد