Манам он гашта ғоиб аз тани хеш

منم آن گشته غایب از تن خویش

Бехабар аз ситез ва аз ман хеш

بی‌خبر از ستیز و از من خویش

Аз раҳеи аўФтодаҳи сӯии раҳе

از رهی اوفتاده سوی رهی

Ки надонам шудан ба маъдани хеш

که ندانم شدن به معدن خویش

Кӯдакони доштам чу ҳуру парӣ

کودکان داشتم چو حور و پری

Карда бар ман кушодаи равзани хеш

کرده بر من گشاده روزن خویش

Ҳар яке мари марои ншондндӣ

هر یکی مر مرا نشاندندی

Гирд бар гирди он нҳнбни хеш

گرد بر گرد آن نهنبن خویش

Барда ҳар як ба заъфарони кӯбӣ

برده هر یک به زعفران کوبی

Дастаи ҳованам ба ҳовани хеш

دسته هاونم به هاون خویش

Мӯҳтасиб вор кардамӣ ҳама ро

محتسب‌وار کردمی همه را

Адаб аз дарраи мтмни хеш

ادب از دره متمن خویش

Мари маро буд аз ҳамаи шуъаро

مر مرا بود از همه شعرا

Подшоўори ҳукм бар тани хеш

پادشاوار حکم بر تن خویش

Доштам дар миёнаи ҳукамо

داشتم در میانه حکما

Сурх рӯйу спичи гардани хеш

سرخ روی و سپیچ گردن خویش

Будам андари раҳи марои ду ҳўӣ

بودم اندر ره مرا دو هوی

Ҳам бути хеш ва ҳам брҳмни хеш

هم بت خویش و هم برهمن خویش

Ҳечкас дбаҳ эй надод ба ман

هیچکس دبه‌ای نداد به من

Ки дарин дбаҳи рези равғани хеш

که درین دبه ریز روغن خویش

Номи зан бар забон ман нагузашт

نام زن بر زبان من نگذشت

Ки лабони ноздм ба сӯзани хеш

که لبان نازدم به سوزن خویش

Зан ба муздии зи роҳи баради маро

زن به مزدی ز راه برد مرا

Ъошни шлФи рези барзани хеш

عاشن شلف ریز برزن خویش

Гуфт зан кун чунонкӣ ман кардам

گفت زن کن چنانکه من کردم

То бадонеи макону маскани хеш

تا بدانی مکان و مسکن خویش

Хону мони созе ва бо мардум

خان و مان سازیی و با مردم

Врчаҳ мурғӣ кунӣ нишемани хеш

ورچه مرغی کنی نشیمن خویش

Зану фарзанди соз чун мардон

زن و فرزند ساز چون مردان

Аз паии созу сӯзи сӯзани хеш

از پی ساز و سوز سوزن خویش

Гуфт ӯ кард мари марои мағрур

گفت او کرد مر مرا مغرور

Кӯр кардам раҳи муайяни хеш

کور کردم ره معین خویش

Натавонистам ончӣ дошт нигоҳ

نتوانستم آنچه داشت نگاه

. . . ри худро ба зери домани хеш

. . . ر خود را به زیر دامن خویش

Риши худ суст кардам ва гуфтам

ریش خود سست کردم و گفتم

Ончӣ чун мум кард оҳани хеш

آنچه چون موم کرد آهن خویش

Худ рем риши хешро акнӯн

خود ریم ریش خویش را اکنون

Ки шудам бар ҳавои римни хеш

که شدم بر هوای ریمن خویش

Мард мардон бидам чу зан кардам

مرد مردان بدم چو زن کردم

Гаштам аз баҳри зани зани зани хеш

گشتم از بهر زن زن زن خویش

Ҳар замони зини хато ки ман кардам

هر زمان زین خطا که من کردم

Силӣ эй дркшм ба гардани хеш

سیلی‌ای درکشم به گردن خویش

Чун гурезон шавам Разани гирам

چون گریزان شوم رزن گیرم

Дар қутби аломону мأмни хеш

در قطب الامان و مأمن خویش

Тани бараҳнаи гурезам аз барзан

تن برهنه گریزم از برزن

То диҳад ҷбаҳи млўни хеш

تا دهد جبه ملون خویش

Сари бараҳна ки то наад бар сар

سر برهنه که تا نهد بر سر

Шурб дар бастаи чӯби хирмани хеш

شرب در بسته چوب خرمن خویش

Гурусна низ то бифармоед

گرسنه نیز تا بفرماید

Гандуму ҷӯи крнҷи арзани хеш

گندم و جو کرنج ارزن خویش

Миваи нохӯрда низ то диҳадам

میوه ناخورده نیز تا دهدم

Неъмати боғи кӯҳи ҳмини хеш

نعمت باغ کوه حمین خویش

Зишти гадои зан ба муздами ман

زشت گدای زن به مزدم من

Вази ҳама зу кашами блиФни хеш

وز همه زو کشم بلیفن خویش

Дар раҳи шеър ва дар атои бахше

در ره شعر و در عطا بخشی

Ман фан хеш донам ӯ фани хеш

من فن خویش دانم او فن خویش

Писари подшоҳ шаръаст ӯ

پسر پادشاه شرع است او

Дорад аз илму ҳалами грзни хеш

دارد از علم و حلم گرزن خویش

Чун ба бустони шаръи бхромд

چون به بستان شرع بخرامد

Гули маънӣ чанд зи гулшани хеш

گل معنی چند ز گلشن خویش

Бартар аз подшоҳ чин дорад

برتر از پادشاه چین دارد

Камтарини моиқўли гардани хеш

کمترین مایقول گردن خویش

Боди чандон ҳазор соли бақоаш

باد چندان هزار سال بقاش

Ки надонам ба ваҳм кардани хеш

که ندانم به وهم کردن خویش