эй пушти дили хусрав эй коми дили ширин

ای پشت دل خسرو ای کام دل شیرین

эй сурхи сарахсии рӯ эй шӯхи хуши ширин

ای سرخ سرخسی رو ای شوخ خوش شیرین

Бастаи камарии дорӣ ҳамчун камари хусрав

بسته کمری داری همچون کمر خسرو

Бар сари каллаии дорӣ чун тоҷи сари ширин

بر سر کلهی داری چون تاج سر شیرین

Фарҳоди бгаҳ гоҳе ширин бкФ оварадӣ

فرهاد بگه گاهی شیرین بکف آوردی

Гар дар каф ӯ будӣ ҳам шиддати ту митин

گر در کف او بودی هم شدت تو میتین

Будӣ каллаати пинҳони нобастаи камари Бамён

بودی کلهت پنهان نابسته کمر بمیان

Ҳам шуд чу камари бастии пайдои каллаат дар ҳайн

هم شد چو کمر بستی پیدا کلهت در حین

Дар вақти камар ҷустани пайдо шудани тоҷат

در وقت کمر جستن پیدا شدن تاجت

Бастанди бшҳри андари ом аз паии ту озин

بستند بشهر اندر عام از پی تو آذین

Шоҳаншаҳи аъзоӣии тоҷу камарати зебад

شاهنشه اعضائی تاج و کمرت زیبد

Ореи ҳамаи шоҳонрои тоҷ ва камараст ойин

آری همه شاهانرا تاج و کمرست آیین

Чашмати неу чашмати неи пояти неу пояти не

چشمت نی و چشمت نی پایت نی و پایت نی

Бе пои буии раҳравеи чашми буии раҳи байн

بی پای بوی رهرویی چشم بوی ره بین

Бар болаши шоҳонае пурдили мардона

بر بالش شاهانه ای پردل مردانه

Пеши касу бегона хуа хусб ва хўҳӣ биншин

پیش کس و بیگانه خوه خسب و خوهی بنشین

Ҳаргоҳ ки биншинӣ бар пой буд маснад

هرگاه که بنشینی بر پای بود مسند

Ҳар гуҳ ки фурӯ хусбӣ бар пой буд болин

هر گه که فرو خسبی بر پای بود بالین

Кинаст турои моно бо ҷону дили андари тан

کین است ترا مانا با جان و دل اندر تن

Врчнди бензади ту меҳраст аз он ва ин

ورچند بنزد تو مهر است از آن و این

Маҳбӯби дилу ҷонрои афкандаи нигуни хоҳӣ

محبوب دل و جانرا افکنده نگون خواهی

То аз сари бдмҳрии беруни кашӣ аз . . . Ни кин

تا از سر بدمهری بیرون کشی از . . . ن کین

Осонаши бабри ореи вонгоаҳи бдшўорӣ

آسانش ببر آری وانگاه بدشواری

То . . . эй дар Афшории вой онкӣ кунад тамкин

تا . . . ایه در افشاری وای آنکه کند تمکین

Чун боди барангезии оташи шӯй аз тезӣ

چون باد برانگیزی آتش شوی از تیزی

Оби арнаҳи сабки резӣ дар хок шавад мискин

آب ارنه سبک ریزی در خاک شود مسکین

Давр аз дар . . . Ни ман дар ҳар ки хўҳӣ мезан

دور از در . . . ن من در هر که خوهی میزن

Ошуфта чу аҳрӣмани печон шуда чун танин

آشفته چو اهریمن پیچان شده چون تنین

Ҳар кас ки бихоб андар дидаст хаёли ту

هر کس که بخواب اندر دیدست خیال تو

Таъбири чунин орад ӯро писари сайрин

تعبیر چنین آرد او را پسر سیرین

Гар ҳеҷ ба бедории як нимаи тани дорӣ

گر هیچ به بیداری یک نیمه تن داری

Ёқӯту гуҳари борӣ аз тарафи лагому зин

یاقوت و گهر باری از طرف لگام و زین

Ҳаст ин сифати тсъин чун бора ва чун санадон

هست این صفت تسعین چون باره و چون سندان

Аз ҳар чаҳ хурии он дони мору падари тсъин

از هر چه خوری آن دان مار و پدر تسعین

эй онкӣ шудӣ харон . . . Наро ва бар ин ва он

ای آنکه شدی خران . . . نرا و بر این و آن

Зинҳор мабар ғулон то миннат кунам таъйин

زنهار مبر غلان تا منت کنم تعیین

Он мейр каз ӯ гардад шодони дил бо анда

آن میر کز او گردد شادان دل با انده

Ваон . . . р каз ӯ гардад меҳнат зада давлати гин

وان . . . ر کز او گردد محنت زده دولت گین

Он . . . р ки ва софӣ кардам зи дили софӣ

آن . . . ر که و صافی کردم ز دل صافی

Набӯд ба ба авсофӣ чун . . . ри сафии аддӣн

نبود به به اوصافی چون . . . ر صفی الدین

Фарзонаи асиролмлки он меҳтар бо эҳсон

فرزانه اثیرالملک آن مهتر با احسان

Каз чарх барин омад эҳсони варои таҳсин

کز چرخ برین آمد احسان ورا تحسین

Он қиблаи иқболӣ каз фараи ҷоҳ ӯ

آن قبله اقبالی کز فره جاه او

Хуррам шуду ободони малики шаҳи шарқу чин

خرم شد و آبادان ملک شه شرق و چین

Чндонкаҳи дирами борад бар фарқи сари соил

چندانکه درم بارد بر فرق سر سائل

Бар гул назанад борони андари маи фарвардин

بر گل نزند باران اندر مه فروردین

Ҳатмаст ки рӯзи ҷӯад аз кафи зарафшонаш

حتم است که روز جود از کف زرافشانش

Рӯ тира шавад ҳотам шарманда шавад Афшин

رو تیره شود حاتم شرمنده شود افشین

Зоир ки бар ӯ шуд дарвеш чу ваов ва ҳо

زایر که بر او شد درویش چو واو و ها

Бо мол бурун омад дар ҳол чу сину шин

با مال برون آمد در حال چو سین و شین

Шатранҷи кифоятро бо баста тараст аз рух

شطرنج کفایت را با بسته تر است از رخ

Мршоаҳи схоўтрои фарзонатар аз фарзин

مرشاه سخاوترا فرزانه تر از فرزین

Оем сӯии ҳазл аз ҷад каз ҳазл бҷд рафтам

آیم سوی هزل از جد کز هزل بجد رفتم

Кин донам ва он донам равшан чу мау парвин

کاین دانم و آن دانم روشن چو مه و پروین

эй садри бсдри ту ҷади ману ҳазли ман

ای صدر بصدر تو جد من و هزل من

Ин мояи сад чандон ва он пояи сад чандин

این مایه صد چندان و آن پایه صد چندین

Дар давлати ту ҳар каси кӯ таъна занад давлат

در دولت تو هر کس کو طعنه زند دولت

Боядаш адаб кардан зон дарраи дуғи огӣн

بایدش ادب کردن زان دره دوغ آگین

Кини ту чу як гунҷад ҳар кас ки бадал дорад

کین تو چو یک گنجد هر کس که بدل دارد

Зон тир ки худ дории кунҷолаи каш аз кунин

زان تیر که خود داری کنجاله کش از کونین

Зад ҳосиди ту аз ғами чангол баряш андар

زد حاسد تو از غم چنگال بریش اندر

Нҳмор биравяш зин дар дайма ва дар ташарин

نهمار برویش زین در دیمه و در تشرین

Маҷлиси збтони чини хуррам чу баҳорӣ кун

مجلس زبتان چین خرم چو بهاری کن

Пари лолау пари наргиси пари сӯсану пари насрин

پر لاله و پر نرگس پر سوسن و پر نسرین

Дар зулф батон чини чини афкану тоби афкан

در زلف بتان چین چین افکن و تاب افکن

. . . Ни зан душман кун монанди . . . с бе чин

. . . ن زن دشمن کن مانند . . . س بی چین

То ҳар . . . си давлатро иқбол хутан бошад

تا هر . . . س دولت را اقبال ختن باشد

Иқболи ту . . . р . . . си давлати бкнори омин

اقبال تو . . . ر . . . س دولت بکنار آمین

Домод . . . си давлати иқболи ту зебади бас

داماد . . . س دولت اقبال تو زیبد بس

Иқболи ҳасуди ту боди ахасӣ ва анин

اقبال حسود تو باد اخصی و عنین

Давлати бтлоқу вай аз кор фурӯ монад

دولت بطلاق و وی از کار فرو ماند

Дар . . . Эйа кашида сар дар гардан ӯ кобӣн

در . . . ایه کشیده سر در گردن او کابین