Манам ки аз сари ҳамдони ақиқ дар Яманам

منم که از سر حمدان عقیق در یمنم

Ба сурхи рай кас нест ҳамчунон ки манам

به سرخ ری کس نیست همچنان که منم

Маро сазад ки кунам дар ҷаҳон ба . . . ри манӣ

مرا سزد که کنم در جهان به . . . ر منی

Ки ҳар манӣаст гаравгони ҳафдаҳи ҳаждаҳи манам

که هر منی است گروگان هفده هژده منم

Ман он касам ки зи баси тези шаҳватӣ . . . Ром

من آن کسم که ز بس تیز شهوتی . . . رم

зи бим . . . Ни ҳамаи шаби посбони хештанам

ز بیم . . . ن همه شب پاسبان خویشتنم

Сараш ба хоки занами ҳргаҳи оби резам аз ӯ

سرش به خاک زنم هرگه آب ریزم از او

Ба ранги оташи созам чу бод дар фиканам

به رنگ آتش سازم چو باد در فکنم

Чу карами пела , ман аз бими мори гурзаи хеш

چو کرم پیله، من از بیم مار گََرزهٔ خویش

Ба ҷои хоби ҳамаи ҷомаи гирди хештанам

به جای خواب همه جامه گرد خویشتنم

Ба зери паии сипарами сарашро чу сайр буд

به زیر پی سپرم سرش را چو سیر بود

Ба гоҳи гуруснагӣ зон ки башиканам зқнм

به گاه گُرسَنِگی زان که بشکنم ذقنم

Забон бедаҳанаст инки ман ҳаме дорам

زبان بی‌دهن است اینکه من همی دارم

Ба гирди шаҳри талабкор бе забони даҳанам

به گرد شهر طلبکار بی‌زبان دهنم

Ҳар он даҳанаст ки ба ъмдои забон дар ӯ кардам

هر آن دهن است که به عمدا زبان در او کردم

Чаҳ гуфт , гуфт ки бастии даҳони пари суханам

چه گفت، گفت که بستی دهان پر سخنم

Забони ду бояд андари даҳон чу бстўдм

زبان دو باید اندر دهان چو بستودم

Ҳронкаҳ бе хиради огаҳи куҷо буд зи фанам

هرآنکه بی‌خرد آگه کجا بود ز فنم

Даҳон ҳар хар ва ҳар бе хиради забони маро

دهان هر خر و هر بی‌خرد زبان مرا

Нишоед , аз паии онро ки афзали зи манам

نشاید، از پی آن را که افضل ز منم

Касе хўҳм ки ба шеъри тафохур ин гуяд

کسی خوهم که به شعر تفاخر این گوید

Манам ки рӯҳи улӯми замонаро баданам

منم که روح علوم زمانه را بدنم

Ҷамолу муфтахари Балх бомай онкии зи шом

جمال و مفتخر بلخ بامی آنکه ز شام

Ба ёд ӯ ҳамаи шаб то ба субҳи ҷлқи занам

به یاد او همه شب تا به صبح جلق زنم

Чу бомдод ба байнами ҷамолу сӯрат ӯ

چو بامداد به بینم جمال و صورت او

Ду дасту гардани ҳамдони худ фурӯи шиканам

دو دست و گردن حمدان خود فرو شکنم

Аё ҷамолии азин имтиҳон ки крдстӣ

ایا جمالی ازین امتحان که کردستی

На оҷизам на фурӯмондаам на мумтаҳанам

نه عاجزم نه فرومانده‌ام نه ممتحنم

Кам аз ту шоир бошам ки бар лабами доя

کم از تو شاعر باشم که بر لبم دایه

Нахуст шеър чашонед вонгаҳеи лбнм

نخست شعر چشانید وانگهی لبنم

Марои мафохирати ин баси бшоърӣ , ки чу ту

مرا مفاخرت این بس بشاعری، که چو تو

На дузди шеъри навам , на руфӯгари куҳанам

نه دزد شعر نوم، نه رفوگر کهنم

Ҳар ончӣ хоҳанд аз ман , ҳамон замон гӯям

هر آنچه خواهند از من، همان زمان گویم

Замон нахоҳам ва аз ҳар дарӣ сухан накунам

زمان نخواهم و از هر دری سخن نکنم

Ҷавоби шеъри ҷамолии сет , он куҷо гуяд

جواب شعر جمالی‌ست، آن کجا گوید

Манам ки рӯҳи улӯми замонаро баданам

منم که روح علوم زمانه را بدنم