эй камоли алнсб аз баҳр худованд магӯӣ
ای کمال النسب از بهر خداوند مگوی
Кони надимони гузидаи з куҷо кардӣ рӯй
کان ندیمان گزیده ز کجا کردی روی
Ҳарякии ҳамчуи саги локи давон аз пас буи
هریکی همچو سگ لاک دوان از پس بوی
Зарари нақлу ҳалоки қадаҳу марги сабуӣ
ضرر نقل و هلاک قدح و مرگ سبوی
Бидам муфти давони дрбдри кӯии бкўӣ
بدم مفت دوان دربدر کوی بکوی
Дами рони хӯрдаи бўқтӣ ки нбдшони дам рӯй
دم ران خورده بوقتی که نبدشان دم روی
Ҳама марданд валикин чу занони қуббаи басӯи
همه مردند ولیکن چو زنان قبه بسوی
Сари ин тайифаи хари писари бўолхтоб
سر این طایفه خر پسر بوالخطاب
Қозии он бади насаби хари равиши тарки нажод
قاضی آن بد نسب خر روش ترک نژاد
Ки чу дид ӯ каллаи кӣса зараш омад ёд
که چو دید او کله کیسه زرش آمد یاد
Онкӣ бесим касе набад аз араш накушод
آنکه بی سیم کسی نبد از ارش نگشاد
Сим вай додӣ ва аз меҳтарӣ ин дорад ёд
سیم وی دادی و از مهتری این دارد یاد
Ҷовдони бодои он ҷои таҳорати обод
جاودان بادا آن جای طهارت آباد
Ки Сироҷ аддӣн бигирифт ва ба пушташ биниҳод
که سراج الدین بگرفت و به پشتش بنهاد
Кӯем аз суфра ӯ гарчи нагӯям ки на . . . ад
کویم از سفره او گرچه نگویم که نه . . . اد
Нони хоӣидаҳ бурун кард ва дарандохт луоб
نان خائیده برون کرد و درانداخت لعاب
Чу азу дар гузарии навбат беҳзод омад
چو ازو در گذری نوبت بهزاد آمد
Онкӣ бо сирати алФиаҳ нокор омад
آنکه با سیرت الفیه ناکار آمد
Сурбат ӯ чу аз он кор бФрёд омад
سربت او چو از آن کار بفریاد آمد
Бихар анбор кунӣ даъват чун бод омад
بخر انبار کنی دعوت چون باد آمد
Эйри беҳзоди сад ва сӣ ман озод омад
ایر بهزاد صد و سی من آزاد آمد
Раги пушташ чу табари даста Фарҳод омад
رگ پشتش چو تبر دسته فرهاد آمد
. . . Н ӯ мар . . . си сурбатро устод омад
. . . ن او مر . . . س سربت را استاد آمد
Бгаҳ хӯрдани ҳамдон чу ду се хӯрд шароб
بگه خوردن حمدان چو دو سه خورد شراب
Писари кофии он то бути бустони афрӯз
پسر کافی آن تا بت بستان افروز
Ҷуфти озргўн бо лолаи рафиқии дилсӯз
جفت آذرگون با لاله رفیقی دلسوز
ОФрозаҳ зада бар сблту риш аз газу гўз
آفرازه زده بر سبلت و ریش از گز و گوز
Писари зини паии масхарагиро шабу рӯз
پسر زین پی مسخرگی را شب و روز
Орият дода бадви сблту ришу биғўз
عاریت داده بدو سبلت و ریش و بیغوز
Бнҷоро шудаи ҳангоми сбӣ илм омӯз
بنجارا شده هنگام صبی علم آموز
Тоҷи бурҳон аҷал карда варои хушки спўз
تاج برهان اجل کرده ورا خشک سپوز
Чу лиҳофиро гуфтӣ ки ҳамеи годи ғроб
چو لحافی را گفتی که همی گاد غراب
Бози қозии ҳасани он дами занах нав карда
باز قاضی حسن آن دم زنخ نو کرده
Бадали андари ҳамаро нарх бикҷу карда
بدل اندر همه را نرخ بیکجو کرده
Дар паии хрзаҳи содоти даво ду карда
در پی خرزه سادات دوا دو کرده
Ваон бомед хари анбори раво рӯ карда
وان بامید خر انبار روا رو کرده
БнФоқ ва ба риёи лоу лам лу карда
بنفاق و به ریا لا و لم لو کرده
Чун сегон ним шубони бонг ъўоъў карда
چون سگان نیم شبان بانگ عواعو کرده
Бнҷоро шудау ҳуҷра икрў карда
بنجا را شده و حجره یکرو کرده
Бидам нон бикашон рафтаи кашон . . . Н башитоб
بدم نان بکشان رفته کشان . . . ن بشتاب
Қозии асъад ки амидаст ӯ хузоъӣ насаб аст
قاضی اسعد که عمید است او خزاعی نسب است
Маркази донишу сармояу фазл ва адаб аст
مرکز دانش و سرمایه و فضل و ادب است
Ба аҷами зода вале фахри нажод араб аст
به عجم زاده ولی فخر نژاد عرب است
Дидани талъати маймунаши тарабро сабаб аст
دیدن طلعت میمونْش طرب را سبب است
Сахти олии насабу хуши хату некӯ лақаб аст
سخت عالی نسب و خوشخط و نیکو لقب است
Бобати мардуми кўлнги лагом араб аст
بابت مردم کولنگ لگام عرب است
Бо чунон рӯй на . . . Адаст кас ӯро аҷаб аст
با چنان روی نه . . . اد است کس او را عجب است
Баста гуяд ман эйр надидам дар хоб
بسته گوید من ایر ندیدم در خواب
Рост гуяд ҳама дидаст ббидорӣ дар
راست گوید همه دید است ببیداری در
Хӯрда бисёр бмстӣу бҳшёрӣ дар
خورده بسیار بمستی و بهشیاری در
. . . Венаш ху карда бхрдии бакулони корӣ дар
. . . ونش خو کرده بخردی بکلان کاری در
Бӯда яксони бастонеу нигунсорӣ дар
بوده یکسان بستانی و نگونساری در
Гашта дармондаи ббиморӣ . . . Вени хорӣ дар
گشته درمانده ببیماری . . . ون خواری در
То шикебст бадви иллати беморӣ дар
تا شکیباست بدو علت بیماری در
Мард хоҳад ки бигирад бшби торӣ дар
مرد خواهد که بگیرد بشب تاری در
То кӣ ва чанд ба . . . Вен дар занадаш қоби қоб
تا کی و چند به . . . ون در زندش قاب قاب
Дигари аскоФи ҳакимӣ ки бхўӣ магас аст
دیگر اسکاف حکیمی که بخوی مگس است
Дувал ҳалвост чу ҳалвои зи ҳамаи боз пас аст
دول حلواست چو حلوا ز همه باز پس است
Бонги беҳудаи ҳмидорди гўӣӣ ҷарас аст
بانگ بیهوده همیدارد گوئی جرس است
Вази басии гандаи дӯконаши бмсол ҷарас аст
وز بسی گنده دکانش بمثال جرس است
Гарчи бо мояи камии дуну ?данӣ ва днс аст
گرچه با مایه کمی دون و دنی و دنس است
Дар сараш аз шарафу ҷоҳу бузургӣ ҳавас аст
در سرش از شرف و جاه و بزرگی هوس است
Шарафу ҷоҳ чу ваии тираи дилии ин на бас аст
شرف و جاه چو وی تیره دلی این نه بس است
Ки ба назд ту худованд буд равшан аст
که به نزد تو خداوند بود روشن است
Даҳ бурун кун ки агар дайртар онҷо поед
ده برون کن که اگر دیرتر آنجا پاید
Ҳар замон бар ҳавас ӯ ҳавасии бФзоид
هر زمان بر هوس او هوسی بفزاید
Вай чу дар маҷлиси ту мурғ мсмн хоед
وی چو در مجلس تو مرغ مسمن خاید
Моҳии зинда ба . . . Вени ҷой дигар хуш бояд
ماهی زنده به . . . ون جای دگر خوش باید
Пеш мо ояду ангушт бгаҳ олоед
پیش ما آید و انگشت بگه آلاید
Худ варо он сазад ва он хӯрд ва он шояд
خود ورا آن سزد و آن خورد و آن شاید
Хештанро зи пай додан . . . Вен ороед
خویشتن را ز پی دادن . . . ون آراید
Аз паии эйри дӯд дар ба дару боби ббоб
از پی ایر دود در به در و باب بباب
Карам рӯйаст валикин чу нкти оғозад
کرم رویست ولیکن چو نُکَت آغازد
Ба яке нуктаи бноҷўр барф андозад
به یکی نکته بناجور برف اندازد
Дӯзахи онро ки хирад аз суханаши бгдозд
دوزخ آنرا که خرد از سخنش بگدازد
СиФки чангӣ бояд ки раҳе бинавозад
سیفک چنگی باید که رهی بنوازد
Зотши гарми самоъяши сиррии бФрозд
زآتش گرم سماعیش سری بفرازد
То зи гармии сари ҳамдонаш бзонў бозад
تا ز گرمی سر حمدانش بزانو بازد
Хари кули гўзии пари сиФк чангӣ тозад
خر کل گوزی پر سیفک چنگی تازد
То бшҳбоз нигоҳӣ накунад хари бсўоб
تا بشهباز نگاهی نکند خر بصواب
Ман бечораи магар бар рухи он ма нагарм
من بیچاره مگر بر رخ آن مه نگرم
Ки чу дар вай нагарм ҷомаи бетон дар бадарам
که چو در وی نگرم جامه بتن در بدرم
Бзбон бо сухан ӯ сухан ма набарам
بزبان با سخن او سخن مه نبرم
Бар лаб ӯ ки ҳаме гуяд шаҳду шукрам
بر لب او که همی گوید شهد و شکرم
Ту диҳии бӯса ва ман хомаши бӯсаи шимурам
تو دهی بوسه و من خامش بوسه شمرم
Вари ту корӣ дигар оғоз кунӣ хӯн бихӯрам
ور تو کاری دگر آغاز کنی خون بخورم
На вайаст аз раҳми модару пушти падарам
نه ویست از رحم مادر و پشت پدرم
Ки бад-ӣни кори маро бо ту расад ғайрату ноб
که بدین کار مرا با تو رسد غیرت و ناب
Зуфунунаст ки ӯ ҳаст азин бардаи бурун
ذوفنونست که او هست ازین برده برون
Чун надимон дигар марди надидаи пас . . . вен
چون ندیمان دگر مرد ندیده پس . . . ون
Гашта маърӯфи бҳлму бўқору бскўн
گشته معروف بحلم و بوقار و بسکون
Не чу ман андккӣ дорад дар мағзи ҷунун
نی چو من اندککی دارد در مغز جنون
Дар Самарқанди зи нанги гҳкии гӯногӯн
در سمرقند ز ننگ گهکی گوناگون
Ҷомаи чиниро сами стондсти забун
جامه چینی را سم ستاندست زبون
Ҷомаи чинӣ ӯро на чигунааст ва на чун
جامه چینی او را نه چگونه است و نه چون
Ҳамаро чом шаробаст варои ҷоми сароб
همه را چام شرابست ورا جام سراب
Дар хонии з пас ӯсту бонҳлқаҳ дар аст
در خانی ز پس اوست و بآنحلقه در است
Натавон гуфт каз онҳост каз онҳо бтар аст
نتوان گفت کز آنهاست کز آنها بتر است
Сурх мардаст вале чора чаҳ донам чу ғур аст
سرخ مرد است ولی چاره چه دانم چو غر است
Сурх ър набӯд дар зери брнг дигар аст
سرخ عر نبود در زیر برنگ دگر است
Фалсафа донад ва аз фалсафаи донон хар аст
فلسفه داند و از فلسفه دانان خر است
Каз ду тани зер яке бошаду дигар зибр аст
کز دو تن زیر یکی باشد و دیگر زبر است
Зибриро бФтодни зи баландӣ хатар аст
زبری را بفتادن ز بلندی خطر است
Зиракии варзад вазирӣ кунад он ҳикмати боб
زیرکی ورزد وزیری کند آن حکمت باب
эй худованди яке шоири содаи суханам
ای خداوند یکی شاعر ساده سخنم
Бмзоҳаст кушодаи ҳамаи солаи даҳанам
بمزاح است گشاده همه ساله دهنم
Бо надимони ту ъушрати занам ва рбҳ кунам
با ندیمان تو عشرت زنم و ربح کنم
На надимони ту . . . Ланду бадишони шиканам
نه ندیمان تو . . . لند و بدیشان شکنم
Балки худро бандямони ту май брФкнм
بلکه خود را بندیمان تو می برفکنم
Гар надимони ту . . . Ланди надими ту манам
گر ندیمان تو . . . لند ندیم تو منم
Бод дар . . . Вени надимони ту дами зқнм
باد در . . . ون ندیمان تو دم ذقنم
Сар ҳар мўӣӣ бар эйри харии бастаи таноб
سر هر موئی بر ایر خری بسته طناب