эй ёфта субҳ аз дами ҷонбхши ту дам ро

ای یافته، صبح از دمِ جان‌بَخْشِ تو، دَم را

Омӯхта баҳр аз кафати ойини карам ро

آموخته، بَحْر از کَفَت، آیینِ کَرَم را

Дар аҳди ҷўонбхтии адли ту аҷаб нест

در عهدِ جوان‌بختیِ عَدْلِ تو، عَجَب نیست

Гар пери фалак рост кунад қомати хам ро

گر پیرِ فلک، راست کند قامَتِ خَم را

Осори қудумат ба парда нишонда аст

آثارِ قدومت به پرده نشانده‌ست

Аз бأси қадами исои фархундаи қадам ро

از بأسِ قِدَم، عیسیِ فَرخُنده‌قَدَم را

Гар Юсуфу Довӯд вагар Хизр ва масеҳост

گر یوسف و داوود وگر خضر و مسیحاست

Доранд зи ту чун зи ту ҷами хайлу ҳашам ро

دارند ز تو چون ز تو، جَم، خیل و حَشَم را

Ин чеҳраи тобанда ва он нағмаи ҷонбхш

این چهره‌یِ تابنده و آن نغمه‌یِ جان‌بَخْش

Ин ҳастӣ поянда ва он мӯъҷизи дам ро

این هستیِ پاینده و آن مُعْجِزِ دَم را

Ғаввос хирад мекунад ва карда басии ғўс

غَوّاصِ خِرَد می‌کُند و کَرده بسی غوص

Чаҳ лаҷа ҳастӣ ва чаҳ дарёии адам ро

چه لُجِّه‌یِ هستی و چه دریایِ عَدَم را

Он дар ятемии ту ки на ҳаст ва на будаст

آن دُرِّ یتیمی، تو که نه هست و نه بوده‌ست

Монанди ту яктои гуҳарии баҳри қадам ро

مانندِ تو، یکتاگُهَری، بَحْرِ قِدَم را

Дар пеши саҳоби карамат аз чаҳ гирифта

در پیشِ سَحابِ کَرَمَت از چه گرفته؟

эй онкии адокрдаҳи кафати ҳақи карам ро

ای آن‌که ادا کرده کَفَت حَقِّ کَرَم را

Дарёи зи садафи косаи дарюза ва гарна

دریا ز صدف کاسه دریوزه وگرنه

Ҷавдати з гуҳар карда тиҳии кӣса ӣам ро

جودت ز گُهَر کَرده تُهی، کیسه‌یِ یَم را

Андеша азмат кунад аз кишвар ҳастӣ

اندیشه‌یِ عَزْمَت کَنَد از کشورِ هستی

Кӯтоҳтар аз умри адуи дасти ситам ро

کوتاه‌تر از عُمْرِ عَدو، دستِ سِتَم را

Аз наҳй ту ромишгар ноҳид намӯда

از نهی تو رامشگر ناهید نموده

Дар маҳфили афлоки фаромӯши нъм ро

در محفل افلاک فراموش نعم را

Андохта аз дидаи ҳурони биҳиштӣ

انداخته از دیده حوران بهشتی

Назора рӯй ту гулистони Ирам ро

نظاره روی تو گلستان ارم را

Бо ҷӯади ту чашмам ба мау меҳр фалак нест

با جود تو چشمم به مه و مهر فلک نیست

Гирам ки бмн базл кунад ин ду дирам ро

گیرم که بمن بذل کند این دو درم را

Ҳар чанд шикастанди шҳо мадҳи сголон

هر چند شکستند شها مدح سگالان

Дар аҳд сано густарем лавҳу қалам ро

در عهد ثنا گستریم لوح و قلم را

Пўими бачаи сомони раҳи наътат ки нишоед

پویم بچه سامان ره نعتت که نشاید

Каси мушти хасии тӯҳфаи баради боғи Ирам ро

کس مشت خسی تحفه برد باغ ارم را

Бо дасти тиҳӣ омадаам зонка нзибд

با دست تهی آمده ام زانکه نزیبد

Ҷузи дасти тиҳии тӯҳфаи худованди карам ро

جز دست تهی تحفه خداوند کرم را

Хуши онкии бҳкм ту кашад котиби аъмол

خوش آنکه بحکم تو کشد کاتب اعمال

Барномаам аз аҷрмдиҳи ту қлмро

برنامه ام از اجرمدیح تو قلمرا