Чаҳ хоҳад шуд агар султон диҳад гӯшӣ ба фармонам
چه خواهد شد اگر سلطان دهد گوشی به فرمانم
Ки умрӣ шуд ки ман бар даргааш аз дод хоҳонам
که عمری شد که من بر درگهش از داد خواهانم
Малики осӯда дар хилват чаҳ медонад чаҳ ме ояд
ملک آسوده در خلوت چه میداند چه میآید
Зостғнои дарбону тағофулҳои хосонм
زاستغنای دربان و تغافلهای خاصانم
Дар он гулшан ки ҳаркаси гул ба доман меравад онҷо
در آن گلشن که هرکس گل به دامن میرود آنجا
Сарати гирдам , чаро додӣ ба дасти хори домонам
سرت گردم، چرا دادی به دست خار دامانم
Дареғ аз ман мудорои абри раҳмати ршҳаҳи файзӣ
دریغ از من مدارای ابر رحمت رشحه فیضی
Буд рӯзии гул умед гардад хори ҳрмонм
بود روزی گل امید گردد خار حرمانم
Ба он чашмӣ ки май бояд ба зоғи каҷи навои бинӣ
به آن چشمی که میباید به زاغ کجنوا بینی
Мубин сӯем ки ман хуши нағмаи мурғи ин гулистонам
مبین سویم که من خوش نغمه مرغ این گلستانم
Маранҷон дил агар хандони маро дар анҷумани бинӣ
مرنجان دل اگر خندان مرا در انجمن بینی
Агар дар зоҳирами хандон вале дар пардаи гирёнам
اگر در ظاهرم خندان ولی در پرده گریانم
Биё эй бе вафои як раҳ ба хоки ман гузорӣ кун
بیا ای بیوفا یک ره به خاک من گذاری کن
Чу акнӯн аз ҷафо кардӣ ба хоки роҳи яксонам
چو اکنون از جفا کردی به خاک راه یکسانم
Дарун синаам ҷо карда аз баси шӯри ишқ ӯ
درون سینهام جا کرده از بس شور عشق او
Фурӯи резад ба сони шамъи оташ дар гиребонам
فرو ریزد به سان شمع آتش در گریبانم
Мадаи пандами табиб акнӯн ки ишқами дили рабӯд аз каф
مده پندم طبیب اکنون که عشقم دل ربود از کف
Дариғо рафт он аҳдӣ ки дил будӣ ба фармонам
دریغا رفت آن عهدی که دل بودی به فرمانم