Гузорад кӣ марои савдои ишқ аз ҷӯш биншинам
گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم
Ки бо дил дар сухан бошам агар хомӯш биншинам
که با دل در سخن باشم اگر خاموش بنشینم
Забони андохт аз пои шамъи маҳфилро ҳамон беҳтар
زبان انداخت از پا شمع محفل را همان بهتر
Чу шохи гули дарин гулшани саропо гӯш биншинам
چو شاخ گل درین گلشن سراپا گوش بنشینم
Маро наъласт дар оташи зи шавқи хоксорӣ ҳо
مرا نعل است در آتش ز شوق خاکساریها
Чу моҳи нав агар бо осмон ҳамдӯш биншинам
چو ماه نو اگر با آسمان همدوش بنشینم
Табиб аз базми ъушрати саргарони гаштами хуши он маҳфил
طبیب از بزم عشرت سرگران گشتم خوش آن محفل
Ки нӯшами бода аз хӯни дил ва хомӯш биншинам
که نوشم باده از خون دل و خاموش بنشینم