Намӯдӣ гоҳи зулфи анбарин гуҳи холи мишкӣнам

نمودی گاه زلف عنبرین گه خال مشکینم

Надонистам ки беруни барад аз кафи дил , кдоминм

ندانستم که بیرون برد از کف دل، کدامینم

Гулӣ дар гулбунам нашикуфт вазин ҳасрат ки ғамгинам

گلی در گلبنم نشکفت وزین حسرت که غمگینم

Вале дар хӯн аз он ғлтм ки маҳрӯмаст гулчинам

ولی در خون از آن غلتم که محرومست گلچینم

Чаҳ шуд аз талхии ҳиҷри ту ҷон додам ки аз васлат

چه شد از تلخی هجر تو جان دادم که از وصلت

Агар хоҳӣ , ба тан аз нави даройади ҷони ширинам

اگر خواهی، به تن از نو درآید جان شیرینم

Мабод аз дили кашами оҳӣ ки афзӯн шуд зи ҳади ҷавраш

مباد از دل کشم آهی که افزون شد ز حد جورش

Бигӯ он шӯх бе парвои зи дил берун кунад кинам

بگو آن شوخ بی‌پروا ز دل بیرون کند کینم

Агар дар хизматати умрии камари бастами ҳаминам бас

اگر در خدمتت عمری کمر بستم همینم بس

Ки гоҳе бар забони оре ки хдмтгори деринам

که گاهی بر زبان آری که خدمتگار دیرینم

Ту хандонии ман афсурда , аҷаб набӯд дарин гулшан

تو خندانی من افسرده، عجب نبود درین گلشن

Ту эй гул бар сари шохӣ ва ман дар дасти гулчинам

تو ای گل بر سر شاخی و من در دست گلچینم

Набошад чун марои навмидӣ аз васлат , ки ме донам

نباشد چون مرا نومیدی از وصلت، که می‌دانم

намеояд фурӯи ҳаргизи сарат бар хишти болинам

نمی‌آید فرو هرگز سرت بر خشت بالینم

намедонам чаҳ зебои сети рӯятро таъолии аллоҳ

نمی‌دانم چه زیبایی‌ست رویت را تعالی الله

Париро бар ту напасандам маликро бар ту нагузинам

پری را بر تو نپسندم ملک را بر تو نگزینم

Дарин майхона аз лутфи ту эй пери Муғон то кӣ

درین میخانه از لطف تو ای پیر مغان تا کی

Ҳарифони сар ба сари мустанад ва ман махмур биншинам

حریفان سر به سر مستند و من مخمور بنشینم

Худоро боғбон бар рӯй ман дар аз чаҳ май бандӣ

خدا را باغبان بر روی من در از چه می‌بندی

Ки ман дар тарафи ин гулшани тамошое на гулчинам

که من در طرف این گلشن تماشایی نه گلچینم

Табиби ойини ман ишқаст ва аз кини фалак бар ман

طبیب آیین من عشق است و از کین فلک بر من

Агар санги ҷафои борад наме гирдами зи ойинам

اگر سنگ جفا بارد نمی‌گردم ز آیینم