Аз нафаси гарми ман олимии афрӯхта

از نفس گرم من عالمی افروخته

наменагарм ҳар крои зи оташи ман сӯхта

می نگرم هر کرا ز آتش من سوخته

Доғи ғами ту бадали мавсим перӣ расед

داغ غم تو بدل موسم پیری رسید

Субҳ дамид ва ҳануз шамъи ман афрӯхта

صبح دمید و هنوز شمع من افروخته

Баҳри шҳонсти ганҷи хоси худам онкӣ ҳаст

بهر شهانست گنج خاص خودم آنکه هست

Махзани сад гавҳари ин ҷони ғами андӯхта

مخزن صد گوهر این جان غم اندوخته

Моҳу раҳи бандагӣ , хоҷа мазан таъна ам

ماه و ره بندگی، خواجه مزن طعنه ام

Бар қадами ин ҷомаро дасти қазои дӯхта

بر قدم این جامه را دست قضا دوخته

Ишқ дар он водӣами сӯхт ки аз раҳравон

عشق در آن وادیم سوخت که از رهروان

Ту даҳ хокистарӣ ҳар қадами андӯхта

تو ده خاکستری هر قدم اندوخته

Ҷони асирон ки сӯхти боз ? каз он сайдгоҳ

جان اسیران که سوخت باز؟ کز آن صیدگاه

Ояд ворди насими болу пари сӯхта

آید وآرد نسیم بال و پر سوخته

Гӯ манимо рухи бмни ҳоҷат назора нест

گو منما رخ بمن حاجت نظاره نیست

Шавқи ту дар дидаам баси нигаҳи андӯхта

شوق تو در دیده ام بس نگه اندوخته

Хандаи туроу марои гиря буд хуш , ки дод

خنده ترا و مرا گریه بود خوش، که داد

Онкии турои хандаи ёд , гиря ам омӯхта

آنکه ترا خنده یاد، گریه ام آموخته

Нури муҳаббати табиб аз дил бе ғами мҷўӣ

نور محبت طبیب از دل بی غم مجوی

Кӣ диҳадат пуртӯии шамъи шаби афрӯхта

کی دهدت پرتوی شمع شب افروخته