Ту ки эй амири дории зи суроғи ман фироқӣ

تو که ای امیر داری ز سراغ من فراغی

Чаҳ шавад агар бигирӣ зи ғуломи худ суроғӣ

چه شود اگر بگیری ز غلام خود سراغی

Чу ту гулшанӣу боғӣ ба канори ман чу ое

چو تو گلشنی و باغی به کنار من چو آیی

Чаҳ рӯм ба гашти гулшан чаҳ рӯм ба сайри боғӣ

چه روم به گشت گلشن چه روم به سیر باغی

зи ҷафоу ҷаври гардун чу шикастау заъифам

ز جفا و جور گردون چو شکسته و ضعیفم

зи шароби куҳна соқӣ бирасон ба ман аёғӣ

ز شراب کهنه ساقی برسان به من ایاغی

зи ситамгарӣ чигуна , будам умеди марҳам

ز ستمگری چگونه، بودم امید مرهم

Ки ба рӯй доғи дигари нҳдм ба синаи доғӣ

که به روی داغ دیگر نهدم به سینه داغی

Биравам агар ба гулшан ба гулӣ назар надорам

بروم اگر به گلشن به گلی نظر ندارم

Ки ба гулшанӣ нарафтам ки набӯд бонги зоғӣ

که به گلشنی نرفتم که نبود بانگ زاغی

Набӯд табиби дигари сару барги назму шеърам

نبود طبیب دیگر سر و برگ نظم و شعرم

Ки ҷудои зи ҳам забонон набӯд марои димоғӣ

که جدا ز هم‌زبانان نبود مرا دماغی