Ҳар дами бгўшаҳ эй зи хаёлат ватан гирифт

هر دم بگوشه ای ز خیالت وطن گرفت

Ишқи ту ихтиёри дил аз даст ман гирифт

عشق تو اختیار دل از دست من گرفت

Гуфтам зи сайри боғи кушояди магари дилам

گفتم ز سیر باغ گشاید مگر دلم

Гул бе ту хуш набӯд дилам дар чаман гирифт

گل بی تو خوش نبود دلم در چمن گرفت

Дар базми рӯзгори басони сабуӣ май

در بزم روزگار بسان سبوی می

Бояд баҳри ду дасти сар хештан гирифт

باید بهر دو دست سر خویشتن گرفت

Даврии зумуррадмон на ҳамин шарти ъзлтст

دوری زمردمان نه همین شرط عزلتست

Бояд зи худ канораи дарин анҷуман гирифт

باید ز خود کناره درین انجمن گرفت

Аз сӯз ишқ нест марои шиквае табиб

از سوز عشق نیست مرا شکوه ای طبیب

Дили ҳамчуи шамъ , коми худ , аз сӯхтан гирифт

دل همچو شمع، کام خود، از سوختن گرفت