Чу хоҳам бо сагонаши гарми созами ошноӣӣ ро

چو خواهم با سگانش گرم سازم آشنائی را

Рақиб аз ршги орад дар миёни ҳарфи ҷдоӣӣ ро

رقیب از رشگ آرد در میان حرف جدائی را

з гулшан меравад он шӯх бепарво ва май тарсам

ز گلشن می رود آن شوخ بی پروا و می ترسم

Ки бо гул тоза созад бози аҳд бевФоӣӣ ро

که با گل تازه سازد باز عهد بی وفائی را

На аз раҳмаст агар ояд басари вақтам , ки ме хоҳад

نه از رحمست اگر آید بسر وقتم، که می خواهد

Шавам гирён чу орад бар забони ҳарфи ҷдоӣӣ ро

شوم گریان چو آرد بر زبان حرف جدائی را

Шабии он моҳи талъат гар шавад маҳфил фурӯз ман

شبی آن ماه طلعت گر شود محفل فروز من

Кунад дар юзаи хуршед аз чароғами рўшноӣӣ ро

کند در یوزه خورشید از چراغم روشنائی را

Мабодо ёбад аз завқи асирии огаҳии ҳаргиз

مبادا یابد از ذوق اسیری آگهی هرگز

Гирифторӣ ки аз дом ту мехоҳад рҳоӣӣ ро

گرفتاری که از دام تو می خواهد رهائی را

Табиб аз халқи расми мардумии хоҳӣ чаҳ ҳоласт ин

طبیب از خلق رسم مردمی خواهی چه حالست این

Ки аз бегонагони хоҳии тариқи ошноӣӣ ро

که از بیگانگان خواهی طریق آشنائی را