Гӯи рӯзгор ҳарчӣ тавонад ба мо кунад

گو روزگار هرچه تواند به ما کند

Мо ва туро мабод ки аз ҳам ҷудо кунад

ما و تو را مباد که از هم جدا کند

Мурғи шикастаи боламу сайёд бе вафо

مرغ شکسته بالم و صیاد بی‌وفا

Тарсам ба ин баҳонаи зи домам раҳо кунад

ترسم به این بهانه ز دامم رها کند

Озор мо басаст , ки худро бхўн кашад

آزار ما بسست، که خود را بخون کشد

Ковуш касе ки бо дили маҷрӯҳ мо кунад

کاوش کسی که با دل مجروح ما کند

Густох мевазад баҳрем чаман равост

گستاخ می وزد بحریم چمن رواست

Гар андалеби шикваи збод сабо кунад

گر عندلیب شکوه زباد صبا کند

Дар ҳиҷр агар табиби шабӣ рӯз карда Эй

در هجر اگر طبیب شبی روز کرده ای

Донеи шаби фироқ ба рӯзам чаҳ ҳо кунад

دانی شب فراق به روزم چه‌ها کند