Чаҳ домаст ин ки ҳар мурғӣ ки мегардад гирифтораш

چه دامست این که هر مرغی که می‌گردد گرفتارش

намеояд ба хотири пар гушӯданҳои гулзораш

نمی‌آید به خاطر پر گشودن‌های گلزارش

Аҷаб набӯд зи хокаш то қиёмати буи хӯн ояд

عجب نبود ز خاکش تا قیامت بوی خون آید

Биёбоне ки об аз дида ман мехӯрд хораш

بیابانی که آب از دیده من می‌خورد خارش

Надорад огаҳӣ аз меҳнати шабҳои маҳҷӯрон

ندارد آگهی از محنت شب‌های مهجوران

Касе кӯи шаб ба роҳат хуфта бошад дар бар ёраш

کسی کو شب به راحت خفته باشد در بر یارش

Мгир аз соқии даврони қадаҳгар зиндагии хоҳӣ

مگیر از ساقی دوران قدح گر زندگی خواهی

Ки аз заҳри ҷафо лабрез бошад ҷоми саршораш

که از زهر جفا لبریز باشد جام سرشارش

Дарин бустон буд табъи ман он тӯтӣ ки май резад

درین بستان بود طبع من آن طوطی که می‌ریزد

Ба ҷои шаҳди заҳру ҷои шукри хӯни минқораш

به جای شهد زهر و جای شکر خون منقارش

Табиб аз давлати васли ту комаш кӣ шавад ҳосил

طبیب از دولت وصل تو کامش کی شود حاصل

Ҳамон беҳтар ки бошад бо ғами ҳиҷрии сарви кораш

همان بهتر که باشد با غم هجری سرو کارش