Ба ман он бевафо ёрб ки бодои хотири шодаш

به من آن بی‌وفا یارب که بادا خاطر شادش

намедонам тағофул мекунад ё рафтам аз ёдаш

نمی‌دانم تغافل می‌کند یا رفتم از یادش

Худо донад ки мурғ бе пари дилро чаҳ пеш ояд

خدا داند که مرغ بی‌پر و دل را چه پیش آید

Ки сайёдаш гирифт ва ним бсмл кард ва сар додаш

که صیادش گرفت و نیم بسمل کرد و سر دادش

Нашуд чун дил хамӯш аз нола дар базм ту донистам

نشد چون دل خموش از ناله در بزم تو دانستم

Ки булбул дар чаман аз бим ҳиҷронаст фарёдаш

که بلبل در چمن از بیم هجرانست فریادش

Намардумгар зи ҳиҷр имшаб маранҷ аз ман ки ҷон додан

نمردم گر ز هجر امشب مرنج از من که جان دادن

Буд душвори сайдиро ки бар сар нест сайёдаш

بود دشوار صیدی را که بر سر نیست صیادش

Шикастӣ чун дили моро ба таъмираш чаҳ ме кӯшӣ

شکستی چون دل ما را به تعمیرش چه می‌کوشی

Ки чун ин хонаи вайрон гашт натавон кард ободаш

که چون این خانه ویران گشت نتوان کرد آبادش

Табиб аз бас ки механдад ба бахти хеш май тарсам

طبیب از بس که می‌خندد به بخت خویش می‌ترسم

Баради ин хандаи охири гиряи дилтангӣ аз ёдаш

برد این خنده آخر گریه دلتنگی از یادش