Ин як дами нобӯд , чаҳ бошад чаҳ набошад

این یک دم نابود، چه باشد چه نباشد

Бо оташи мо дӯд , чаҳ бошад чаҳ набошад

با آتش ما دود، چه باشد چه نباشد

Фалак бе ҷаври халқ аз шева рафтор ме монад

فلک بی جور خلق از شیوه رفتار می ماند

Дуруштӣ гар набошад , Асия аз кор ме монад

درشتی گر نباشد، آسیا از کار می ماند

Кашад чун офтоб аз кӯии он маи по ба ночорӣ

کشد چون آفتاب از کوی آن مه پا به ناچاری

Нигоҳаши ҳамчуи коҳи зард бар девор ме монад

نگاهش همچو کاه زرد بر دیوار می ماند

Дар оҳанги надомат , тарз хомӯшӣ наме донам

در آهنگ ندامت، طرز خاموشی نمی دانم

Лабамгар хок гардад , бонг истиғфор ме монад

لبم گر خاک گردد، بانگ استغفار می ماند