Соқӣ пиёла дод ба чанги ҳаваси маро

ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا

Мутриб чу не навохт ба тори нафас ро

مطرب چو نی نواخت به تار نفس را

Дар корвони шавқи з тнҳорўон шудам

در کاروان شوق ز تنهاروان شدم

Аз роҳи баради бас ки фиғони ҷараси маро

از راه برد بس که فغان جرس مرا

Лаб бастаам зи шикваи бедоди рӯзгор

لب بسته ام ز شکوه بیداد روزگار

Тарсам фузун шавад ситам аз додраси маро

ترسم فزون شود ستم از دادرس مرا

Худро ба фикри он лаб мегаван наме даҳум

خود را به فکر آن لب میگون نمی دهم

Тарсами зи буи бода бигирад асаси маро !

ترسم ز بوی باده بگیرد عسس مرا!