намеравад бар бод , хокам аз лагадкӯби ситам

می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم

Чун замин афтодаам дар зери пои осмон

چون زمین افتاده ام در زیر پای آسمان

Ҳайратӣ дорад дилами кохр чаҳ сон гунҷида аст

حیرتی دارد دلم کآخر چه سان گنجیده است

Вусъати ободи ситам , дар тангнои осмон

وسعت آباد ستم، در تنگنای آسمان