Дарин аср каз нутқи ҷуз ранҷ нест

درین عصر کز نطق جز رنج نیست

Сухан фаҳм ҳасту сухан санҷ нест

سخن فهم هست و سخن سنج نیست

Чу файзи сухани қисмати ман шуда

چو فیض سخن قسمت من شده

Ба ман дӯст аз рашк , душман шуда

به من دوست از رشک، دشمن شده

Хаёли сухани беҳтар аз васл ӯст

خیال سخن بهتر از وصل اوست

Ки боби ҳасад , маънӣ фасл ӯст

که باب حسد، معنی فصل اوست

Сухан чун даройад ба кохи варақ

سخن چون درآید به کاخ ورق

Раҳи ҳарфи гирони пазиради нсқ

ره حرف گیران پذیرد نسق

Яке гуяд ин қофия гашта ланг

یکی گوید این قافیه گشته لنگ

Чаҳ сон ҳамраҳе карда бо назми шнг ?

چه سان همرهی کرده با نظم شنگ؟

Яке аз радифаш буд нуктаи гир

یکی از ردیفش بود نکته گیر

Ки ин лафзи аввалӣ чаро шуд ахир ?

که این لفظ اولی چرا شد اخیر؟

Суханро азин шеъри нофаҳм чанд

سخن را ازین شعر نافهم چند

Ту гӯйӣ ки маънии фитода ба банд

تو گویی که معنی فتاده به بند

Агар бахт ёраст бо нуктаи дон

اگر بخت یار است با نکته دان

Каломаши бахӯбии дӯд бар забон

کلامش بخوبی دود بر زبان

Чу гардӣда бахти сияҳ , душманам

چو گردیده بخت سیه، دشمنم

Чаҳ сон рӯ диҳад файзи хуши гуфтанам ?

چه سان رو دهد فیض خوش گفتنم؟

Маро аз сухан ҳал нашуд мушкилӣ

مرا از سخن حل نشد مشکلی

Чу хома надидам азуи ҳосилӣ

چو خامه ندیدم ازو حاصلی

Дарин шуғл каз вай мроком нест

درین شغل کز وی مراکام نیست

Саранҷом бояд , саранҷом нест

سرانجام باید، سرانجام نیست

Шавад чун рақами кории шеър , фарз

شود چون رقم کاری شعر، فرض

Дуоту қалам май ситонам ба қарз . . .

دوات و قلم می ستانم به قرض ...

Чаҳ ёрӣ ки аз ман надидаи сухан

چه یاری که از من ندیده سخن

Валикин накарда талофӣ ба ман

ولیکن نکرده تلافی به من

НиФшрдаҳи пое ба ҳамроҳӣ ам

نیفشرده پایی به همراهی ام

Набарда ба сари манзил шоҳӣ ам

نبرده به سر منزل شاهی ام

Сухани иззати шаҳриёрами надод

سخن عزت شهریارم نداد

Ба гуфтори худ эътиборами надод . . .

به گفتار خود اعتبارم نداد ...

Сухани мояи дард сар бӯда аст

سخن مایه درد سر بوده است

зи савдоаши чандин зарар бӯда аст

ز سوداش چندین ضرر بوده است

Агар аз тўорд шавад айби дор

اگر از توارد شود عیب دار

Ба дуздӣ диҳад ъибҷўиши қарор

به دزدی دهد عیبجویش قرار

Вагар бе тўорди даройад ба фард

وگر بی توارد درآید به فرد

Азу бисўодон бароранд гирд

ازو بیسوادان برآرند گرد

Сухангар чу мусҳаф буд дар низом

سخن گر چو مصحف بود در نظام

Бурун ноед аз дасти котиби тамом

برون ناید از دست کاتب تمام

Қалам чун ба таҳрир ӯ сар кунад

قلم چون به تحریر او سر کند

Ба хоки сиёҳаш баробар кунад

به خاک سیاهش برابر کند

Ба лаб аз насими дили озурдагӣ

به لب از نسیم دل آزردگی

Баёнам буд гарми афсурдагӣ

بیانم بود گرم افسردگی

Сухан нест коўрдаҳам тозаи пеш

سخن نیست کآورده ام تازه پیش

Тарошидаам душмании баҳри хеш

تراشیده ام دشمنی بهر خویش

Кунам умри худгар ба тасҳеҳи сарф

کنم عمر خود گر به تصحیح صرف

Нагардад дилами эмин аз саҳви ҳарф

نگردد دلم ایمن از سهو حرف

Шабу рӯз дармондаам чун қалам

شب و روز درمانده ام چون قلم

Ба дасти сияҳи кофарони рақам

به دست سیه کافران رقم

Чаҳ назм ва чаҳ наср , ончӣ ояд ба лаб

چه نظم و چه نثر، آنچه آید به لب

Буд вақти таҳрир , меҳнати талаб . . .

بود وقت تحریر، محنت طلب ...

Муқарар чунинаст дар вақти фикр

مقرر چنین است در وقت فکر

Ки нозим шавад хуши зи мазмуни бикр

که ناظم شود خوش ز مضمون بکر

Чу мазмуни бикрӣ ба ман рӯ намӯд

چو مضمون بکری به من رو نمود

Хӯрам ғусса кинро ки хоҳад рабӯд ?

خورم غصه کاین را که خواهد ربود؟

Гули боғи табъами зи бими дарав

گل باغ طبعم ز بیم درو

Буд пеш фасл хамӯшӣ гарав

بود پیش فصل خموشی گرو