Агар инаст акнӯн қадари рифъати ошнояш ро
اگر اینست اکنون قدر رفعت آشنایش را
з чарх ояд ба шогирдии масеҳои посбонашро !
ز چرخ آید به شاگردی مسیحا پاسبانش را!
Ба рӯй сафҳаи ҳрдм аз неи калаками шукри резад
به روی صفحه هردم از نی کلکم شکر ریزد
Ба ҳангоми рақамгар дар қалами орми забонашро !
به هنگام رقم گر در قلم آرم زبانش را!
Ба мазмун майонашгар камари бандами зи мӯи лекин
به مضمون میانش گر کمر بندم ز مو لیکن
Халал аз соя мӯ мерасад мӯӣ майонашро !
خلل از سایه مو میرسد موی میانش را!
Нахандад ғунча дар гулшани зи ҳасрати хӯн дил гардад
نخندد غنچه در گلشن ز حسرت خون دل گردد
Агар дар боғ ногуҳ башнавад васфи даҳонашро !
اگر در باغ ناگه بشنود وصف دهانش را!
Буд дарси хат ӯ бе ашороти лабаши мушкил
بود درس خط او بیاشارات لبش مشکل
Ки бошад тарҷумони дайгарии мари тарҷумонашро !
که باشد ترجمان دیگری مر ترجمانش را!
Ҷаҳонии бсмли доғи хаданг ӯ буд лекин
جهانی بسمل داغ خدنگ او بود لیکن
Нишонеи ҷузи дили ман кӣ буд тир камонашро ? !
نشانی جز دل من کی بود تیر کمانش را؟!
Набошад ҳеҷ мумкини булҳавасро заррае меҳраш
نباشد هیچ ممکن بوالهوس را ذرهای مهرش
Ки мебошад асар аз сояи анқои нишонашро !
که میباشد اثر از سایه عنقا نشانش را!
Макун ҷузи оҳи булбули шуълаи шамъи далели худ
مکن جز آه بلبل شعله شمع دلیل خود
Ки ғайр аз нола кӣ гирад дарин роҳи каси анонашро ? !
که غیر از ناله کی گیرد درین راه کس عنانش را؟!
Шавад дар боғи охири тавқи қамарии пойбанди ғам
شود در باغ آخر طوق قمری پایبند غم
Гар озодӣ ҳамин бошад қади сарви рӯонашро !
گر آزادی همین باشد قد سرو روانش را!
Хушо туғрули азин як мисраи бедил ки ме гуяд
خوشا طغرل ازین یک مصرع بیدل که میگوید
Ки ё раби меҳрбони гардони дили номҳрбоншро !
که یا رب مهربان گردان دل نامهربانش را!