Ҳаркас ки бошад ҳамхонаи субҳ
هرکس که باشد همخانه صبح
Чун меҳр гардад парвонаи субҳ
چون مهر گردد پروانه صبح
Дорад зи мастӣ чун баҳри маввоҷ
دارد ز مستی چون بحر مواج
Андари даҳани кафи девонаи субҳ
اندر دهن کف دیوانه صبح
Дар охири шаб зинҳор гуед
در آخر شب زنهار گویید
Бо гӯши хуршеди афсонаи субҳ
با گوش خورشید افسانه صبح
Машшотаро гӯ созад мтро
مشاطه را گو سازد مطرا
Гесуии шабро аз шонаи субҳ
گیسوی شب را از شانه صبح
Фарзаст бо мо ноошноӣ
فرض است با ما ناآشنایی
Ҳаркас ки бошад бегонаи субҳ
هرکس که باشد بیگانه صبح
Дар базми имкон бесаъйу кӯшиш
در بزم امکان بیسعی و کوشش
Восил нагардад ҷононаи субҳ
واصل نگردد جانانه صبح
Ғофил мабошед ёрон ки дорад
غافل مباشید یاران که دارد
Ганҷи фаровони вайронаи субҳ !
گنج فراوان ویرانه صبح!
Сад хӯшаи хирмани ҳосил тавон дод
صد خوشه خرمن حاصل توان داد
Дар мазраъи дил аз донаи субҳ
در مزرع دل از دانه صبح
Дар сина ҷо кун ҳргаҳ ки гуяд
در سینه جا کن هرگه که گوید
Дарси адабро фарзонаи субҳ
درس ادب را فرزانه صبح
Назора мекун монанди туғрул
نظاره میکن مانند طغرل
Аз равзани дили кошонаи субҳ !
از روزن دل کاشانه صبح!