Маро аз оламу одами ғами ишқи ту бас бошад

مرا از عالم و آدم غم عشق تو بس باشد

Ба пеши оташи ишқати дилам монанди хас бошад

به پیش آتش عشقت دلم مانند خس باشد

Азони рӯзӣ ки афтодам ба дом чун ту сайёдӣ

ازآن روزی که افتادم به دام چون تو صیادی

Азони рӯи перҳан дар тани маро ҳамчун қафас бошад

ازآن رو پیرهن در تن مرا همچون قفس باشد

Яке бозо ба сӯии ман ки аз бетоқатӣ то кӣ

یکی بازآ به سوی من که از بی‌طاقتی تا کی

Фиғону нолау фарёдам аз дил чун ҷарас бошад ? !

فغان و ناله و فریادم از دل چون جرس باشد؟!

Нигаҳро рухсат назора фармо дар шаби зулфаш

نگه را رخصت نظاره فرما در شب زلفش

Куҷои ушшоқро андешаи тарс асас бошад ? !

کجا عشاق را اندیشه ترس عسس باشد؟!

Набарам аз ту пайванди муҳаббатро ба сад меҳнат

نبرم از تو پیوند محبت را به صد محنت

Агарчӣ фурсати умрам ба олами як нафас бошад !

اگرچه فرصت عمرم به عالم یک نفس باشد!

Нигоҳи чашми саффокаш ба сӯии ошиқони ҳрдм

نگاه چشم سفاکش به سوی عاشقان هردم

Бидон монад ки тарки рӯм бар рӯй фарс бошад

بدان ماند که ترک روم بر روی فرس باشد

Ба як парвози сайди сад маъонӣ мекунад туғрул

به یک پرواز صید صد معانی می‌کند طغرل

Ба пеши чнгл ӯ сайди анқо чун магас бошад

به پیش چنگل او صید عنقا چون مگس باشد