Гар қазо бо ман нависад меҳнати айём ро
گر قضا با من نویسد محنت ایام را
Илтиёми захми созами панҷаи зрғом ро
التیام زخم سازم پنجه ضرغام را
Дар биёбоне ки мурғи ваҳшати мо пар занад
در بیابانی که مرغ وحشت ما پر زند
Хӯни бсмл дона гардад ҳалқаҳои дом ро
خون بسمل دانه گردد حلقههای دام را
Аз тапиш дорад навиди буии васл ӯ дилам
از تپش دارد نوید بوی وصل او دلم
Бол ҷбриласт гуё шухии илҳом ро
بال جبریل است گویا شوخی الهام را
Ҳеҷ нахлӣ нест андари боғи имкон бе самар
هیچ نخلی نیست اندر باغ امکان بیثمر
Шӯҳрати рустами намояди зиндаи рӯҳи сом ро
شهرت رستم نماید زنده روح سام را
Он қадри мастам ки аз шавқаш надонам баъди азин
آنقدر مستم که از شوقش ندانم بعد ازین
Сол аз маи рӯз аз шаби ҳафта аз айёмро !
سال از مه روز از شب هفته از ایام را!
Дар чаман монанди наргиси пой то сари дидаи шӯ
در چمن مانند نرگس پای تا سر دیده شو
Гар тамошо мекунӣ он шӯхи гули андомро !
گر تماشا میکنی آن شوخ گلاندام را!
Ҳаркиро бошад сулӯки шеваи маҷнӯни ҳасб
هرکه را باشد سلوک شیوه مجنون حسب
Кӯи тамизи он ки созад фарқи субҳу шомро ? !
کو تمیز آن که سازد فرق صبح و شام را؟!
Сӯрат ӯро бибинад ҳарки монанди халил
صورت او را ببیند هرکه مانند خلیل
Бишиканад дар роҳи стўти зумраи асномро !
بشکند در راه سطوت زمره اصنام را!
Брнёиди қатрае хӯн бе ризои Лайлӣ аш
برنیاید قطرهای خون بیرضای لیلیاش
Бар раги маҷнӯни занӣ гар нашутур ҳҷом ро
بر رگ مجنون زنی گر نشتر حجام را
Ҳар ки сармасти хаёли бодаи васлаш буд
هر که سرمست خیال باده وصلش بود
намекунад мехи таноби хаймаи хайёмро !
میکند میخ طناب خیمه خیام را!
Дар ғам ӯ аз вуҷӯдами устихонӣ беш нест
در غم او از وجودم استخوانی بیش نیست
Кунад созад ҷисми ман сад ханҷари баҳромро !
کند سازد جسم من صد خنجر بهرام را!
То шудӣ туғрули ту андари арсаи базми вуҷӯд
تا شدی طغرل تو اندر عرصه بزم وجود
Чун ту фарзандӣ наравед модари айёмро !
چون تو فرزندی نروید مادر ایام را!