Ҳаркиро бошад назари тарки қбопўши маро

هرکه را باشد نظر ترک قباپوش مرا

Офарин гуяд таҳаммул кардани ҳуши маро !

آفرین گوید تحمل کردن هوش مرا!

Аз хаёли қоматаш акнӯн Асо май боядам

از خیال قامتش اکنون عصا می‌بایدم

Бори сангин фироқаш карда хами дӯши маро

بار سنگین فراقش کرده خم دوش مرا

Аз кадомин зумраам ёрб ки дар базми вуҷӯд

از کدامین زمره‌ام یارب که در بزم وجود

Ҷузи сари зону арӯсӣ нест оғӯши маро ? !

جز سر زانو عروسی نیست آغوش مرا!

эй ки май хоҳӣ ба силки бандагони даргааш

ای که می‌خواهی به سلک بندگان درگهش

Ҳалқае ғайр аз хам зулфаш макун гӯши маро !

حلقه‌ای غیر از خم زلفش مکن گوش مرا!

Дар дилам набӯд ба ҷузи нақши хаёли ишқ ӯ

در دلم نبود بجز نقش خیال عشق او

Аз ғамаш бошад нигории лавҳи манқӯши маро !

از غمش باشد نگاری لوح منقوش مرا!

Дӯстони баҳр худо гуед арзи ҳоли ман

دوستان بهر خدا گویید عرض حال من

Ҳар куҷо байнед агар он шӯх май нӯши маро !

هر کجا بینید اگر آن شوخ میْ‌نوش مرا!

Пеши арбоби сухан туғрул набошад эътибор

پیش ارباب سخن طغرل نباشد اعتبار

Сафҳаи абёти номавзуни мағшуши маро !

صفحه ابیات ناموزون مغشوش مرا!