Шабнами арзи адаб аз чашм ҳайрон рехтанд
شبنم عرض ادب از چشم حیران ریختند
Донаи умедро чун меҳр яксон рехтанд
دانه امید را چون مهر یکسان ریختند
Ҳарки шуд ҳамчун садаф дар саъии сомони амал
هرکه شد همچون صدف در سعی سامان عمل
Оқибати андари даҳонаш об Нитсаон рехтанд
عاقبت اندر دهانش آب نیسان ریختند
Аз вуҷӯд хеш дорам гармии меҳри адам
از وجود خویش دارم گرمی مهر عدم
Шабнами моро чисон дар боғ имкон рехтанд ?
شبنم ما را چسان در باغ امکان ریختند؟
Махзани ганҷи қаноати бас ки беибром буд
مخزن گنج قناعت بس که بیابرام بود
Обрӯии хеши охири ин гадоён рехтанд !
آبروی خویش آخر این گدایان ریختند!
Бас ки дар боғи ҷаҳони улфат параст шабнамем
بس که در باغ جهان الفتپرست شبنمیم
Аз сиришки мо ба олами мавҷ тӯфон рехтанд
از سرشک ما به عالم موج طوفان ریختند
Мазраъи мо дархури ҷамъияти дил ҳо набӯд
مزرع ما درخور جمعیت دلها نبود
Донаи сунбул ба хоки мо парешон рехтанд
دانه سنبل به خاک ما پریشان ریختند
Обрӯ хоҳӣ нишин дар хилвати ҷайби адаб
آبرو خواهی نشین در خلوت جیب ادب
Оби гавҳарро ба доман аз гиребон рехтанд
آب گوهر را به دامن از گریبان ریختند
Чун сароб аз чашмааш як қатрае зоҳир нашуд
چون سراب از چشمهاش یک قطرهای ظاهر نشد
Бар дили зоҳиди магари об аз зимистон рехтанд ?
بر دل زاهد مگر آب از زمستان ریختند؟
Гарчи дар малики сухани ман туғрул аҳрорӣ ам
گرچه در ملک سخن من طغرل احراریام
Лек ҷоми қисматам аз хок турон рехтанд
لیک جام قسمتم از خاک توران ریختند