То қазо кардаст дар қасри балои бонии маро
تا قضا کردهست در قصر بلا بانی مرا
Чун ҳубобам нест ғам аз хонаи вайронии маро
چون حبابم نیست غم از خانه ویرانی مرا
Баъди азин калаки адаб аз чӯб сунбул ме кунам
بعد ازین کلک ادب از چوب سنبل میکنم
Зулф ӯ то гашти сармашқи парешонеи маро
زلف او تا گشت سرمشق پریشانی مرا
Сӯрат наҚишм набояд дар қалам аз лоғарӣ
صورت نقشم نباید در قلم از لاغری
Шарм медорам кашадгар хомаи Монии маро !
شرم میدارم کشد گر خامهٔ مانی مرا!
Аз камоли эиътиборотам чаҳ май пурсӣ дигар ! ?
از کمال اعتباراتم چه میپرسی دگر!؟
Нест чун мардуми гёи ҷузи номи инсонии маро !
نیست چون مردم گیا جز نام انسانی مرا!
Рафт айёми шабобу фурсат перӣ расед
رفت ایام شباب و فرصت پیری رسید
То куҷо бошад кунун аҳди ғазали хуонеи маро ? !
تا کجا باشد کنون عهد غزلخوانی مرا!
Аз ду олами обрӯи ин муддао бошад фузун
از دو عالم آبرو این مدعا باشد فزون
Бар сар хон ғамаши як лаҳзаи меҳмонии маро !
بر سر خوان غمش یک لحظه مهمانی مرا!
Сайл ашкам шуд фузун аз мавҷи тӯфони ҳаё
سیل اشکم شد فزون از موج طوفان حیا
Май баради ҳрдми зи худ оҳи пушаймонии маро
میبرد هر دم ز خود آه پشیمانی مرا
Мотами ҳиҷрони он шаҳи рӯҳ ба мотам ме диҳад
ماتم هجران آن شه روح به ماتم میدهد
Ин буд дар чеҳраи ғамгар фарси ронии маро !
این بود در چهره غم گر فرسرانی مرا!
Гар ҳамин бошад сулӯки шеваи ҳиҷрон ӯ
گر همین باشد سلوک شیوه هجران او
Ғайр мурдан нест дигари мушкили осонии маро !
غیر مردن نیست دیگر مشکل آسانی مرا!
Бе насиби роҳатам аз ҷоми тақсими азал
بینصیب راحتم از جام تقسیم ازل
Маркази паргор ғам шуд хати пешонии маро !
مرکز پرگار غم شد خط پیشانی مرا!
Ошиқонро перҳан чун гул буд нангу вафо
عاشقان را پیرهن چون گل بود ننگ و وفا
Ҳамчуи сарвами кисвати тани гашти урёнии маро !
همچو سروم کسوت تن گشت عریانی مرا!
эй ки наздикӣ ба чашмами мардуми осо чун ғубор
ای که نزدیکی به چشمم مردمآسا چون غبار
Аз барам ҳаргиз нагардӣ давр агар донеи маро !
از برم هرگز نگردی دور اگر دانی مرا!
эй хушо туғрули азин як мисраи шоҳи сухан
ای خوشا طغرل ازین یک مصرع شاه سخن
Доми як олами таъаллуқи гашти ҳайронии маро !
دام یک عالم تعلق گشت حیرانی مرا!